از تنهایی دارم خودمو از بین میبرم.کمک کنید

[gisu]

چرا بايد سر اين موضوع اعتماد به نفستون از بين بره اين مشكلي هست كه متاسفانه عادي شده
ولي همونطور كه گفتم نه براي همه
خيلي خوبه كه اين مسئله رو قبول كرديد
پس قايمش نكنيد
رفتار خانواده همسر خواهرتون تامل بر انگيزه (در نوع خودش بي نظيره)
مگه دارن دختر قاچاق ميكنن!!!
خب بالاخره اونا هم رسم و عقايد خودشون رو دارن !
شما بايد نگرش و ديدگاهتون اوني باشه كه درسته نبايد اجازه بديد كسي تحقيرتون كنه
اگه واقعا بتونيد توي قبولوندن موقعيت خانوادگيتون اينكه بدون وجود مادرتون هم هنوزاصالت يك خانواده نجيب و سالم رو دارا هستيد موفق باشيد كسي نميتونه به خودش اين جرات رو بده كه در حقتون جسارتي مرتكب بشه

بايد ببينن كه زندگي شما جاري و به جاست

نبايد زياد توي چارچوبي از اين قبيل خانواده ها قرار بگيريد
براي همين هست كه ميگم حتما رابطه تون رو گستر ده تر كنيد
با دوستان و اشنايان رفت و امد بيشتري داشته باشيد

از لطف خدا نا اميد نشو

[m0hammad]

با سلام
مطلبتون رو خوندم. متاسفانه در جایگاه یه پسر جوان خیلی واسه من سخته که ببینم دختر خانومی مثل شما، از این مساله ناراحت هست. منظورم این هست که بهتون حق میدم. مشکلی هست که جامعه بهش دچاره.

به نظر من باید موقعیت هر کسی را در جای خودش بررسی کرد. اون پسر هایی که واسه خواستگاری شما اقدام کردن، نباید خیلی ساده به این مساله نگاه کنن که چون شما مادرتون جدا شدن، پس کلا شما رو نادیده بگیرن. باید بررسی کنن. باهاتون صحبت کنن. باید شرایط شمارو بسنجن. و همینطور شما هم کمی به اونها حق بدین، شاید تصمیم خانوادههاشون خیلی تو این مساله دخیل باشه.

دوست عزیز، اینکه شما سر کار میرین، کارهای جانبی می کنین و ... بسیار بسیار عالی هست. من واقعا بهتون تبریک میگم. این نشون دهنده شخصیت رشد یافته شماست. لازم نیست به هیچ وجه حتی یه ذره مساله ی دیگه ای شما رو ناراحت کنه.

فقط یک سوال دارم: اینکه ظاهرتون چطور هست؟ تو محیط عمومی رابطتون با بقیه به خصوص آقایون چطور هست؟ منظور روی بازی دارین یا نه؟

راه حل بنده: میدونم. با تمام کارهایی که می کنین تا خودتون رو مشغول نگه دارین، باز هم نیاز به یه هم صحبت، دوست، شریک زندگی و کسی که دوسش داشته باشین و اون هم شمارو دوست داشته باشه رو احساس می کنید. این کاملا طبیعی هست. برای اینکه به روحیتون آسیب نرسه و بتونید زندگی خوبیتون رو ادامه بدین، به نظرم به فعلا دنبال دوست اجتماعی باشین. چه دختر چه پسر. (توجه کنید، گفتم دوست اجتماعی، نه دوست پسر). باهاشون حر بزنید. بیرون برید. این باعث میشه تا حد خیلی زیادی اون احساس رو کنترل کنید. موقعیت هایی که پیش میاد رو رد نکنید، همه خانواده ها مشکل دارن. همون خاستگار ها هم حتما مشکلاتی دارن که چون بازگو نمی کنن شما ازش بیخبرید. پس اصلا اعتماد بنفستون رو از دست ندین. خدایی نکرده اگه نتونید این احساس تنهایی رو کنترل کنید، مطمئنا بهتون فشار میاره و پیامدش این خواهد بود که مثلا اولین خواستگاری که شرایطتون رو قبول کنه، جواب بله رو میدین، حتی اگه دوستش نداشته باشین!!!
در ضمن، بسیاری از کسانی که من میشناسم، با همون دوست های اجتماعیشون صمیمی شدن و ازدواج کردن. این مساله باعث شناخت بیشتر هم خواهد شد. دوست اجتماعی میتونه دختر یا پسر باشه و از یک تا چندین نفر. نمونش همون کلاس های هنری که میرین. مثلا وارد یه گروه کوهنوردی بشین. افراد اون اکیپ میشن دوست اجتماعیتون.

نکنه: قدر خودتون رو بدونید