من و همکلاسیم ..

[سنجاب بازیگوش]

سنجاب جان،
دوست گلم، میبینم شرایط سختی واست درست شده ناراحت میشم.
دوس دارم بتونیم کمکت کنیم.

من نمیدونم فرهنگ منطقه زندگی شما چه جوریه، یا اینکه به این رابطه توی دانشگاه شما چی میگن یا حتی سطح اعتقاداتت چطوریه و...

تنها چیزی که من اینجا به وضوح میبینم و اتفاقاً مهم هم هست، اینه که شما در وجدان خودت با این نوع رابطه مشکل داری.

اگه اشتباه میگم بگو.

خب دوست عزیزم، چرا خودت رو اذیت میکنی؟
یک مدت باهاش سنگین باشی تموم میشه.

اینجور که تعریف کردی، فکر نمیکنم نظر خاصی داشته باشه طرفت.
بخاطر همین زود تموم میشه.

نمیخوام نصیحت کنم. اما شما که میدونستی با این روابط بی هدف مشکل داری، از اول باید جلوش رو میگرفتی.
مثلا مرز ها و تفاوتهای رابطه درسی و رابطه دوستانه رو حداقل برای خودت، تعریف میکردی. و همه ی تلاشت رو میذاشتی روی اینکه از اون مرزها نه خودت رد بشی نه اجازه بدی ایشون رد بشه. (کلاه خودت قاضی. واقعا اسمس نصفه شبی کجای یک رابطه درسی قرار داره؟!)
اونوقت انقدر اذیت نبودی.

اما الان هم دیر نشده.
خودت رو دور کن.

اگه حتی یه ذره هم حس انتخاب همسر آینده بهت داشته باشه (حتی فکر اولیه ش تو ذهنش باشه)، خودش به صرافت میفته و اگه به ابراز کلامی (علاقه یا خواستگاری) رسید، مدیریت شرایط میفته دست شما و میتونی راحت مسیر رو بندازی در مسیر درست و اخلاقی و تحت نظر خانواده ها و...


و یک راه دیگه هم هست.
اما باید شرایطش وجود داشته باشه. اگه شرایطش نباشه نمیشه.
مثلا باید استادی باشه که با دانشجو ها خیلی رفیقه و اتفاقا شما دو تا هم با این استاد کلاس و پروژه داشته باشید و باهاتون زیاد سر و کار داشته باشه و استادتون هم آدم مطمئنی باشه. و بری با استادت صحبت کنی و بهش بگی که یک همچین موضوعی هست و ازش درخواست کنی که به صورت خصوصی آقا پسر رو ببینه و شما رو بهش پیشنهاد بده.
و بعد بهت اطلاع بده که چه جوریاست.
اینجوری هم به منظور نظرت میرسی و هم اینکه در صورت منفی بودن نظر ایشون، شما کوچیک نمیشی.

میگم. شرایطش باید باشه.
اگه نیست همون راه حل اول موجوده!

باور کن با این وابستگی ای که میگی بوجود اومده یا داره میاد، راه درست دیگه ای وجود نداره.

خیلی ممنونم به حق که اسم مناسب برای خودتون گذاشتین دختر مهربون
بزارید کمی بیشتر از خودم بگم .. من یه دختر معمولیم خجالتی تا حدی سطح اعتقادیم هم متوسطه حجابم هم متوسط ، همه بهم میگن ساده و شیک لباس میپوشم
هرکسی منو ببینه باور نمیکنه 22 سالم باشه کوچولو میزنم با این که قد و هیکلم ریز نیست اصلا تا حدی هم شیطونم

همیشه رفتارم جوری بوده که هیچ کسی جرات نکنه بهم حرف نا مربوطی بزنه .. رابطمون هم خیلی اتفاقی خیلیییییییی زیاد اتفاقی شروع شد ترمای اولم نبودم که بگم به قصد دوستی هست ترم چهار پنج بودیم، رفتارای ایشون هم بی تاثیر نبود واقعا حس میکردم و هنوزم حس میکنم الویت اول یا دوم زندگیشونم همیشه جواب سوالاتمو کمکامو به خوبی و بیشتر از حد دادن .. اگه چند روزی ازم بیخبر باشن پیگیر میشن ؛ منم همین طور ، اون اولا رفتارشون خیلی زیاد تابلو بود تو کلاس

شاید من حق نداشتم برداشتی بکنم اما خب منم یه دخترم یه فکرایی کردم .. : (
البته هنوزم این رفتارا هست البته نه به همون شدت : ) .. اما هست هروقت تصمیمی میگرفتم این رفتارا جلو چشمام میومد که میشد روز از نو روزی از نو + حس وابستگی محدودی که به ایشون دارم
ما هیچ وقت با هم قهری نداشتیم یا دعوا اگه هم دلخوری بوده خیلی ناچیز که همون موقع برطرف شده ( البته من از قهر خیلی خیلی بدم میاد ؛ همیشه دلم میخواد مشکلم با حرف حل بشه )

میدونم دوستم بارها بهم هشدار داد که کشش ندم ، اما شد ..
پیام شب بار اول برای درس بود همین موضوع هم باعث شد پیامهای ایشون از ساعت رسمی برای ارتباط درسی خارج بشه ..

کاش میشد نبینمش کاش همکلاس نبودیم این جوری خیلی راحت میتونستم فراموشش کنم ، اما سخته ؛ سخته که بهش بگم و بفهمونم الان یادم افتاده که از رابطه ی بدون هدف بدم میاد مشکل من اینه :(
ایشون فردی احساساتی هستن که به شدت مغرور و سرد نشون میدن خودشونو اینو بعد از بودن باشون فهمیدم

بنظرم بهترین راه اینه که فکر کنی چطور راحتی و آرامش داری؟ و خودت اگر دختر دیگه ای رو اینطوری میدیدی چه پیشنهادی بهش میدادی؟ اینطوری از بیرون گود شرایط رو تماشا میکنی و نظر واقعیت رو میگی.
همونطور که می بینی فرهنگها اونقدر باهم متفاوته که یک توصیه ی خاص وجود نداره.
ببین با توجه به فرهنگ خانواده ات چه تصمیمی با منش خودت متناسبه؟
اما در هر صورت سعی کن در هر رابطه ای حتی اگر جدی هم باشه و حتی اگر رسمی هم باشه, محکم باشی و بصورت افراطی وابسته نشی . توی این دنیا فقط خودتی که باید از خودت مراقبت کنی

حتما بهش میگفتم خودشو کنار بکشه ..