من نمیدونم چی میخوام ، فاقد انگیزه و هدف هستم ، شما بگید مشکلم چیه؟

[Pooh]

سلام.
خوبید آقا وحید؟

پستهاتونو خوندم.

آقا وحید، یه سوال.

شما چند نفر رو که درونا به نظرتون قابل ستایش هستند رو نام ببرید و بگید چرا به نظرتون قابل ستایش هستند؟
این اشخاص میتونن هر کسی باشن. مثلا پدرتونف مادرتون، یک دانشمند، یه نانوا، یک همسایه، یک قوم و خویش، یک معلم، یک جنگجو، یک کارگر، یا هر کسی دیگه....
اینو به دقت بهش فکر کنید و جواب بدید.

بستگی به جوابتون حرفهای دیگه ای باهاتون دارم.

[vahid*]

سلام جناب پوه که نمیدونم خانومی یا آفا . از اینکه دیر و با تأخیر یکماهه جواب میدم معذرت میخوام . خانم فاطیما خیلی مشتاقانه خواستن منو راهنمایی کنن ولی نیمکاره رفتن . منم الان امیدی نداشتم و همینجوری سر زدم که حرفای شمارو دیدم . درمورد سوالتون بگم منکه از درون دیگران خبر ندارم . ولی خب شخصیتهای بزرگ مثل مطهری ، طباطبایی و خیلی های دیگه قابل ستایش هستن . ولی از افرادی که اطرافم هستن و باهاشون دور یا نزدیک زندگی میکنم کسی نیست که از همه لحاظ برام قابل ستایش باشه . هرکی تو یک یا چند زمینه برام ارزش داره . مثلا داییم تو زمینه پشتکار و پسر داییم تو زمینه موفقیت شغلی و عموم از لحاظ اقتصادی و غیره . اگه سوالی بود باز درخدمتم .

- - - Updated - - -

اما مهم اینه که من از خودم راضی نیستم . از گذشتم راضی نیستم . از حالم راضی نیستم . اما اگه به گذشته هم بر میگشتم نمیدونستم باید چه راهیو میرفتم که امروز راضی میبودم و برای همین الانم نمیدونم باید چه راهیو برم که آینده مثل الانم نشم . اینروزا اوضاعم بدتر شده . انگیزم برای انجام کارهای معمولی هم کم شده . امروز سر غذا بخودم اومدم دیدم دارم با چه سرعتی غذا میخورم . فقط میخواستم غذا تموم شه زودتر و شکم از سر و صدا بیوفته . ینی کارای روزمره هم برام خسته کننده شده . انگیزه ای نمونده

[خانوم مجرد]

سلام وحید ..
من 27 سالمه
دقیقا شبیه توئم
دقیقاً ... دقیقاً
حتی افرادی که به عنوان ادمهای قابل ستایش ازشون نام بردی
منم یه تاپیک مثل تو باز کردم دوستان چندان کمکی نکردن..
اومدم بگم من چند وقتیه خیلی به مرگ فکر میکنم .. شدم ممثل مورچه ای که 4 قدم میرفت بالا 5 قدم میفتاد پایین
من هیچوقت کار نداشتم اما کار داشتم هم مثل تو بود شرایط روحیه م
میدونی وحید من دیگه این مرحله رو رد کردم
الان با خودم فکر میکنم چرا من اینطوریم؟ چرا هیچوقت امید از درون من سر چشمه نگرفته ؟ چرا باید ببینم دیگران چه توصیه هایی بهم میکنن؟
واسه همین بدتر ناامید میشم..
من دوست دارم بمیرم
فقط ادمهای مذهبی سرشناس مثل اونایی که گفتی برام محترمند و در بقیه هر صفت خوبی هم ببینم میگم چه فایده ؟این ادم بنده مومنی نیست یا علم دینی نداره .. دنیا داشتن به چه دردی میخوره؟ از اون طرف وقتی موفقیت ادمها رو میبینم میگم من نه دنیا رو دارم نه اونقدر مومنم که اخرتو داشته باشم
من دیوانه شدم..

- - - Updated - - -

دنبال کار هستم اما انقد قانعم که حد نداره... چه نسبت به شان شغل چه حقوقش
هر جا استخدام بشم اصلا از اون ادمهایی نیستم که دنبال ارتقا شغلم باشم
دنبال ازدواجم نیستم چه خوب چه بد...
ارزوی دیدن جایی هم ندارم مثلا مسافرت و ..
هیچ کلاسی دوست ندارم برم
هیچ مهارتی دوست ندارم داشته باشم
وحید من مشکل رو خانواده م میدونم... پدر و مادرم... هیچوقت حامی و مشوق نبودن ... هیچ وقت نه مدرسه نه بقیه اش
خودم درس خودندم و بالا اومدم.. حالا دیگه انگیزه ندارم
وحید منم نمیدونم اگه برمیگشتم باید چه راهی رو میرفتم که بعدها پشیمون نشم
هر کی رو میبینم موفقه پدر یا همسر داره که حمایتش میکنن... دوستش دارن... براشون مهمه.. بهش راهنمایی میدن و روحیه
من خدا رو دوست دارم و منتظرم مرگم برسه