سلام.من هم با نظر مصباح الهدی موافقم... اگر واقعا پسر با ایمانی هست(مخصوصا نمازش رو بخونه و با مسجد در ارتباط باشه و اینها در روحیاتش تاثیر گذار شده باشه)و از کار و سختی اون بیمی نداشته باشه ،حتما باید در این مورد با خانوادت صحبت کنی و متقاعدشون کنی... ولی ترس من از اینه که به دلیل علاقه زیاد چیزهایی رو در نظر نگرفته باشید.سعی کنید از دور و اطرافیان پسر حتما پرس و جو بشه...اگر مثلا برادری دارید یا از این جور بستگان درجه یک در خانواده که مرد باشند و مورد اعتماد شما هم باشند.یادتان باشد افراد خیلی راحت می توانند خود را آنچه که نیستند جا بزنند...اگر خصوصیات انسانی و کمالش در حد خوب و عالی باشد ،خانواده ای خوب داشته باشد مخصوصا به نوع روابط در خانواده خیلی دقت شود...جرات و توانایی ساختن زندگی را از صفر داشته باشد و... چرا که نه؟ حتی دست و پنجه نرم کردن مشترک با زندگی هم می تواند لذت بخش باشد.ولی باید خیلی مواظب باشید این یک ریسک است،اگر چیزی در وی نیست چیز دیگری باید در وی باشد تا آن را پوشش دهد. یک نکته دیگر برای همه عزیزان اینکه کسی که وظایفش را نسبت به خدایش انجام ندهد نمی تواند تعهدی نسبت به انجام وظایف در مورد بنده خدا را از او انتظار داشت....
علاقه مندی ها (Bookmarks)