سپید قلب عزیزم حرفای خوبی زدی ممنونم ازت.
آره دقیقا غرور مردونشم زیاده ،
یعنی منظور شما اینه که اگر بتونم بپذیرم و با خودم کنار بیام اونوقت در اینده مشکل ندارم اما تگر بخوام اینو به عنوان نقطه ضعفش در نظر بگیرم همیشه این کمبود رو حس میکنم همیشه درسته ؟
متاسفانه جامعه ی ما اینجوریه ، البته ادمی نیستم که حرف مردم برام مهم باشه و بخوام تو سرش بزنم ، اما میترسم پدر و مادرم مخالفت کنن. ولی من اخلاقاشو و ظاهرشو قبول دارم و از نظر اخلاقی همون پسریه که خودم میخوام با اینکه مغروره و زیاد احساساتی هم نیست و واسه ی خودم بیشتر از تحصیلات اهمیت داره.
من تلاشمو میکنم که به تحصیلاتش ادامه بده ولی اگرم نداد واسه خودم خیلی مهم نیست . البته از اینم میترسم که زیاد بهش بگم چون فکر میکنه ازین لحاظ ازمن کمتره ، نمیدونم باید چی کار کنم ! انگار سر دوراهیم








علاقه مندی ها (Bookmarks)