اره نوپو جون.میدونم.کلی دلخوری و البته نا امیدی.ازش ناامید شدم.
ممنونم که وقت میذارین.
مرسی del جون که اینهمه وقت میذاری با حوصله تایپ میکنی.اول از خودم شروع میکنم delچان.بعد میرم سراغ خونوادش.
اما از یه چیزی که خیلی ناراحتم و رو دلم گیر کرده این روزا اینه:
مطمینم راجع به خونواده من هیچی عوض نمیشه.اون هیچ وقت دیگه نمیاد خونومون و هیچ وقت با پدرمادر من رفتارشو اصلاح نمیکنه.
هروقتم از خونوادم واسش حرف میزنم حالت بدی به خودش میگیره و بحث رو عوض میکنه.
اون شب بهش گفتم دلم تنگ شده واسه روزایی که همه خوب بودن باهم(اصن همچین روزایی وجود نداشت راستش!!! از شما یاد گرفتم بگم)
اونم گفت: میدونم.نمیخوام ناامید شی.اما من دیگه هیچوقت با خونوادت خوب نمیشم.هیچوقت.انقد واسه این جریان تلاش نکن.من دیگه ازون سوراخ نیش نمیخورم.
منم گفتم: ولی من فک میکنم دوس دارم با خونواده تو یه رابطه بهتر داشته باشم.نه که بگم ازونا ناراحت نیستم.اما میدونم وظیفه منه که پیش قدم شم.هرچقدم ناراحت بشم و حق داشنه باشم.
اونم گفت: هرجور دوس داری.اما اینم بدون.اگه جلو فامیل من سجده ام کنی من باز همین رفتارو دارم.اگه میای خونمون که اعصابمو خرد کنی و هی انتظار داشته باشی ازم نیا که زندگیمونو ازین خرابت میکنی.
حسابی زد تو ذوقم خلاصه.
شدیدا هم که زیر سلطه مادرشه.مادرشم که به خون مامانم تشنه س.

دیگه اینکه همه بهم میگن طلاق بگیر.هرکس که هم مارو میشناسه هم اینارو میگه جداشو.اینا از اولم در سطح شما نبودن.
هرجا میشینم جلو در همسایه همه میگن چطوری جرات کردی عروس این زن شی؟؟
یا میگن شوهرت از بچه گیش نیس.از بی تربیت بودنشه.
دیگه امیدی ندارم.