با سلام و احترام
من مجردم زیاد تجربه ندارم.
اما چیزی که بذهنم میرسه اینه که.
اولا اینجور که از نوشته هاتون معلومه خیلی ناآرومین اول آرامشتون حفظ کنین و با آرامش باهاشون حرف بزنین.
چیزی که میدونم اینه که مردا از اینکه مستقیم بهشون امرو نهی کنین بدشون میاد
سعی کن خیلی غیر مستقیم و با سیاست باهاشون حرف بزنین و ایشون از مشکلات احتمالی که ممکنه پیش بیاد آگاه کنین.بالاخره شوخی نیست هفت نفر ادم تو یه خونه نود متری اونم تازه شماهایی ک تازه ازدواج کردین بالاخره اول زندگیتونه و نمیتونین راحت باشین.
تازه غیر از اون سه خواهر مجرد دارن ایشون اصن درست نیست درکنار یه زن و شوهر تازه ازدواج کرده زندگی کنن.پدر مادر ایشون چطور راضی میشن؟
البته بازم نن زیاد اطلاعی از شرایط خونوادگیتون ندارم یعنی اینقد مشکل مالی دارین؟
شاید از یطرف سود کنین اما شما دارین برای چی زندگی میکنین؟
شما پول و خونه و ماشین و امکانات میخواین که زندگی کنین؟ یا میخواین طوری زندگی کنین که اینا و بدست بیارین؟
بهشون بگین بشین قسنگ سبک سنگین کن ببین کوومش مهمتره ارامشتون زندگیتون که این روزا دیگه اتفاق ننیوفته و قابل برگشت نیست یا اون خونه که بخواد اینشوری دست بیاد؟
بگو باهم هرجوری هست زندگی میکنیم و سعی میکتیم تا اون خونه رو بدست بیاریم حالا یکم دیرتر.
بگو اونایی که مشکل ندارن باهم خوبن بالاخره به مشکل میخورن تو ین شرایط و اینچیزارو قبول نمیکنن دیگه چه برسه بشما که مشکلم دارین و اخلاقیاتشون و قبول ندارین.
بگو این خوبه یسال دیگه با کلی دلخوری از هم اینوخونه رو داشته باشی.یا چند سال دیگه با همین ارامشی که الان دارین یه خونه و یه زندگی خوب داشته باشین.








علاقه مندی ها (Bookmarks)