عاشق شدن

[do_ob]

نمیدونم جرات اینکه بهشون بگم را دارم یا نه؟ولی میترسم اگه بگم ایشون برخورد بدی با من داشته باشن و یا دیگه روم نشه بهش نگاه کنم و همینطور فکر بدی در مورد من بکنن که همچین کاری را کردم
حدود یک سال نیمی هست که ایشون را میشناسم و آدم خوب معقولی هستن

بذار یه تجربه ای از یکی از دوستام مشابه همین موضوعی که مطرح کردیو مطرح کنم .

یکی از دوستای من در دوران دانشگاه عاشق یکی از اساتیدمون شد که اتفاقا اون هم بسیار پسر خوب و موجهی بود و بسیار درسخوان و مودب . این احساس عشق و علاقه به اون استاد دیگه براش خواب و خوراک نزاشته بود و همش بهش فکر میکرد . اون تصورش این بود که استاد هم نظر خاصی بهش داره. خلاصه یه روز این مساله رو به هر نحوی بود با استاد مطرح کرد و خوب از اونجایی که اون استاد هم آدم محترمی بود خیلی محترمانه و منطقی جوابشو داد و بهش گفت که قصد ازدواج نداره.

به نظرم دوستم کار خوبی کرد که این موضوع رو مطرح کرد چون خیالش برای همیشه در مورد این مساله راحت شد و هیچ وقت هم برای نگفتن این عشق حسرت نمیخوره و خوشحاله که احساسشو بیان کرده. حتی ماهم که دوستش بودیم کاملا احساس میکردیم که سبک شده و به ما میگفت دیگه مساله برام حل شده. اما خوب همه استادا هم از نظر سطح شعور و درک در یه سطح نیستن ممکنه این عشق طرف مقابلشونو به سخره بگیرند یا واکنش بدی نشون بدن.

به نظرم اگه به طرف مقابلت اعتماد داری و به خوبی میشناسیش و خوب تصور میکنی شاید این امکان وجود داشته باشه که اون هم علاقه ای بهت داشته باشه از مطرح کردنش ضرر نمیکنی... اما بهرحال باید احتمال اینکه اون هم جواب منفی بهت بده رو در نظر داشته باشی. سعی کن بیشتر با خصوصیات اخلاقیش آشنا بشی و بیشتر بشناسیش و حدس بزنی چه برخوردی باهات خواهد داشت .

- - - Updated - - -

ضمنا من یه آقای دندونپزشکی رو هم میشناسم که خانومش ازش خواستگاری کرده بود و اون هم چون دیده بود خیلی دختر خوش اخلاق و موجه ای هست قبول کرده بود. من در این مورد باهاش صحبت کردم و خیلی برام جالب بود که ایشون میگفت من یه روحیه ای داشتم که نمیتونستم به کسی پیشنهاد بدم و از پیشنهاد این همکارم خوشحال شدم و قبول کردم. اتفاقا زندگی خوبی هم داشتند و رابطه شون بسیار صمیمانه بود.

به نظرم هم آقایون هم خانومای ما باید به یه بلوغ فکری برسن. واقعا اگه یه پسری از نظر اخلاقی و خانوادگی لیاقت و ارزش زندگی کردنو داشته باشه میتونه برای خانوما یه گزینه ازدواج باشه . دخترای ما فقط نباید انتخاب بشن (به اصطلاح صبر کنن تا کسی سراغشون بیاد) اگه جسارت و اعتماد به نفس خوبی داشته باشن و خوب خودشونو لایق زندگی خوبی میدونن گاهی باید دل به دریا بزنن وانتخاب کنن.

اما نه از روی احساس و بدون مشورت . نه با عجله و بدون برنامه. نه تا وقتی که خودشونو نشناختن و از طرف مقابل هم شناخت نسبی پیدا نکردن.

امیدوارم پسرای ما هم به این سطح درک برسن و توجه داشته باشن که دخترا هم عاشق میشن و ممکنه بهشون علاقمند بشن و شاید این علاقه اونها به نفعشون هم باشه . :)