امشب مامانم اینا اسباب کشی دارن ظهر توو دانشگاه بهم گفت که بریم خونشون منم گفتم اسباب کشی داریم باد بمونیم گفت پس من میرم
هر سال که اسباب کشی داشتیم کلی دوستای داداشم میومدن کمک میکردن و پسر خاله هام اما امسال هیچ کس نبود کمک کنه
ظهر که بهش گفتم برو فکر نمیکردم واقعا بره خونشون اما رفت
خیلی پیش خونوادم خجالت میکشن وقتی هم چیزی میگن بهش من دیگه نمیتونم طرفداری کنم
هر وقت که پول یا کمکی ازم داره همش خونوادم کمک کردن با اینکه اوضاع اقتصادی خودشون خیلی بد شده
اما وقتایی که خونوادم بهش نیاز دارن نیست
امروز اینقدر فکر کردمو حرص خوردم و کار کردم سرم گیج میخورد و حالت تهوه گرفتم
بهش گفتم که از کارت خیلی خجالت کشیدم
تنها این کاراش نیستکه خجالت بکشم
هر وقت یه خوراکی یا چیزی میخره تعارف بلد نیست خونه ما مستقیم میبره توو اتاق قایم میکنه اما خونه خودشون میبره آشپخونه و به همه میگه بخورین فقط واسه خودمون نیست
همیشه هروقت باهم میرفتیم چیزی میخریدیم واسه خوهرش هم میخرید حتی بعضی وقتا خوراکی که خواهرش دوست داره رو واسش میخره وقتی بیرونیم اما یه بار یه خوراکی که خریدیم و داداشم اون رو خیلی دوست داشت منم گفتم یه دونه هم واسه داداشم بخر گفت نمیخواد
واسه مامانش خواکی مخصوص میخره هر جچند روز،واسه خواهرش میخره،ماهیانه بهش میده و خرید هایی هم که مامانش بعضی وقتا میخواد براش انجام میده
جلوی مامانم و بابام به داداشم هرچی میخواد میگه حتی چند بار جلوی خونواده ها که هم خونواده من بودن هم خونواده خودش به داداشم هر چی میخواد میگه
جلوی هر کسی سرم داد میزنه
هر حرفی هم بهم زده تا به حال
وقتایی هم که واقعا بهش احتیاج داشتم که سربلندم کنه نبوده با اینکه خودم بهش گفتم (مثل تعذیه ی بابابزرگم،مثل همین اسباب کشیو...)دقیقا توو همچین موقعیت هایی به جای اینکه کنارم باشه تا آرومم کنه تا دلخوشباشم برعکس اذیتم کرده و عذابم داده

هیچ کسو ندارم که بخوام باهاش درد و دل کنم
حتی وقتایی هم که ناراحتم نمیتونم دلیل ناراحتیم رو به هیچ کس بگم هموشو میریزم توو خودمو گریه میکنم از بس توو این مدت گریه کردم چشمام شمارش ضعیف شده اونم با شماره 2.75
نمیتونم به خاطر این کاراش ببخشمش
امشب پیام دادم که خجالت میکشم که تو داماد این خونه ای از همه نزدیکتری به خونوادم اما تا یه کاری پیش میاد میری
اونم گفت اگه تو خجالت بکشی پس من باید از دست کارای تو آب بشم
منم واقعا دیگه تحملم سر اومده بهش گفتم که بره دیگه اسممو نیاره همون طوری که امشب اینقدر راحت تونست تنهام بزاره و بره معلومه که جدا شد ن از من واسش فرقی نداره و میتونه خیلی راحت ترکم کنه
واقعا ازش خواستم که دیگه اسمم رو تیاره
خیلی خسته شدم
شده وقتایی که خیلی خوبم همش قربون صدقش میرم بعد سر یه چیز الکی چنان خوردم مینه که نمیدونم باید چی کار کنم و چی بگم
حالا هم دیگه واقعا موندم با این همه رفتاراش و کاراش چی کار کنم چطوری کنار بیام دیدم نمیتونم کنار بیام و دارم روانی میشم به معنای واقعی
آخه چرا باید این همه تحقیر و کوچیک شدن و این همه بی توجهی و... رو تحمل کنم
لان که دارم مینویسم گریه میکنم،دلم خیلی گرفته،دلم پره اما نمیتونم آرومش کنم،واقعا راه نفسم بسته میشه و قلبم درد میکنه
خدایااااا کمکم کن یه راهی پیش رو بزار،موندم چیکار باید بکنم
هر یک ماه حتما باید این اتاقا بیافته و من تا حد جنون برسم