درخواست راهنمایی

[n_z_aram]

سلام
فکر میکنم هم کفو بودن دختر و پسر که این همه راجع بش صحبت شده بی دلیل نیست. که تحصیلات و حتی ظاهر هم جزئی از این مراتبه.اجازه بدید براتون یه مثال خیلی پیش و پاافتاده بزنم:مثلاً شما فکر کنید که وقتی راجع به دانشگاه و هم کلاسی هاتون صحبت میکنید ترسیم شرایط توصیفی شما برای همسرتون راحته؟ یا اونطور که منظور شماست اون با فکرش همون هدف ذهنی شما رو دنبال میکنه؟ یا حداقل نزدیک به فکر شما واسش تداعی میشه؟ هر چند که اکثر آقایون زیاد اهل صحبت کردن نیستند... شما میتونید این طیف تفاوت رو حتی تو مقایسه با مثلاً دو هم رشته ای و هم دانشگاهی هم ببینید.هر چقدر نقاط مشترک تو زندگی دو نفر بیشتر باشه؛ خوب معلومه که حرف واسه زدن بیشتر و بهتره. مگه دونفر چقدر و تا کی می تونن راجع به مسائل زناشویی صحبت کنن؟! من منکر لازم و واجب بودن این صحبتها نیستم؛ تو کل روزهای زندگی مشترک سالم این صحبتها آهسته و پیوسته ادامه داره ولی مگه غیر اینه که قدرت فکر و تصمیم گیری و اختیار آدم اون رو از بقیه موجودات متمایز میکنه؟
این تفاوتها نه تنها برای شما ممکنه آزاردهنده باشه حتی بیشتر برای اون دختر که چیزی برای ارائه در مقابل شما احتمالاً نمی بینه هم میتونه ناراحت کننده باشه.آخه میگن آدما فارغ از جنسیت از بچه 4-3 ساله تا ... پیرمرد یا پیرزن 90 ساله احساس مفید بودنو دوست دارن.
اما با تمام این صحبتا آدما با فکر خودشون زندگی میکنن. من کلاً به نسبی بودن زندگی معتقدم و محض بودن مسائل رو زیاد تأئید نمیکنم. مثلاً همین چندی پیش شاهد ازدواج دختر لیسانسه با پسر دیپلمه ای بودم که به نظرم هر دو از پختگی لازم برای شروع زندگی مشترک برخوردار بودند و احتمالاً همسران خوبی برای هم خواهند شد.شاید شما هم جزء همون افراد معدود باشید؛ خدا رو چه دیدید؟
راجع به زیبایی که ذکر کردید حرفی نزدم چون فکر میکنم تو موضوع به این مهمی زیبایی باطنی بیشتر خودنمایی میکنه تا... البته چهره و ظاهر تا یه حدی مهمه ولی تجربه نشون داده که هیچ وقت موضوعات مهم تر رو پوشش نمیده.
بهتون پیشنهاد میکنم حتماً قبل از تصمیم گیری قطعی وبخصوص قول ازدواج و قبل از اینکه علاقه مندتر بشید به دکتر روانشناس برای تست شخصیت و ... مراجعه کنید.خودتون فکر میکنید با چند جلسه صحبت و رفت وآمد این علاقه طبیعی باشه؟ یا اصلاً اسمش علاقه باشه؟ به کمک روانشناستون دنبال این چرایی علاقه ای که ازش دم می زنید برید که خدای ناکرده آتیش زود شعله ور شده ای نباشه که زود هم خاموش بشه.
در مورد خانوادتون باید بگم با اینکه ازدواج نه تنها پیوند دو خانواده نیست و پیوند دو قبیله ست! اگر به خودتون و تصمیمی که بعداً انشاءالله باطمأنینگی میگیرید و فکری که پشت درستی قدمهاتون خوابیده ایمان دارید، این شما هستید که انتخاب میکنید که چطور زندگی کنید نه خانوادتون. البته این اخطار رو میدم که همیشه تأ ئید دختر از طرف خانواده پسر خوشایند و عدم این تأئید علاوه بر حس بد برای دختر مشکلاتی رو به همراه داشته.
صراحت منو ببخشید اگر خانواده فهیمی دارید که تو این قضایا سنگ اندازی نمیکنند! و می تونن تو این شناخت و بررسی ها کمک باشند و بخصوص خانواده اون دختر، از حضورشون و تجربشون بی نصیب نمونید؛ چون به قول بنده خدایی دختر و پسر تو این سن و شرایط یه گلوله عاطفه اند و ممکنه کور و کر بشن.
از پرگویی هام عذر میخوام و دیگه اینکه اگه تغییرات و نتایجی واستون حاصل شد؛ بد نیست ما رو هم در جریان بذارید.
پیروز باشید!