بعضی وقتا آدم توی یه شرایطی وارد میشه که خودشم دقیقا نمیدونه داره چیکار میکنه...مااصولا رسم نداریم توخانوادمون که به مدت طولانی نامزد باشیم...من اول به خانوادم گفتم یه صیغه محرمیت بخونیم مامانم مخالفت کرد...بعدش گفتم باشه...توی مدتی که نامزد بودیم من دانشگاه یه شهر دیگه بودم توی این مدت که من نامزد بودم...خانوادم به جای اینکه تحقیق بکنن یا برن شهرنامزدم ودرموردش اطلاعات جمع کنن..توخونه نشسته بودن ببینن من باهاش به تفاهم میرسم یانه...درحالیکه من جواب قطعی نمیدادم خانوادم مرتب اصرارمیکردن که سریع جواب بدم وسریع عقدکنیم اگه میخوام..
میدونی وقتی یه نفرباظاهرتقریبا مذهبی میادجلو ووقتی یه تحقیق محلی سطحی هم ماکردیم وگفتن خانواده سرشناس ومذهبی هستن وخودشون هم ادعای یه همچین چیزی رو داشتن ..کافیه فقط یه مقدارساده باشی خیلی راحت قبول میکنی...
دور بودن ازخانواده وجو خوابگاه دانشجویی وفرار ازتنهایی من شایدتوی این تصمیم گیری عجولانه تاثیر داشت...قبل از خواستگاری ایشون من به دلیل مشکلات قبلی که گفتم یه مقدارعصبی بودم وخانوادم فکرمیکردن که با ازدواج بهترمیشم..اونا خیلی از واقعیت هاروبه من نگفتن و الا ن که حالاشرایطم بد شده همه میگن من خواستم اینو بگم من خواستم اونو بگم....
حالا که یه مهرطلاق بیفته روم فکرکنم شرایط روحیم واسشون بهتربشه








علاقه مندی ها (Bookmarks)