تجربه های فردی من

[دختر مهربون]

همه ی کاخ ایمانمان را بر روی آب که نه، بر روی کف و حباب رویش بنا میکنیم

بر روی حباب ِ رسیدن به آرزو ها


و کاخ مجلل ایمان، بر روی حباب!
فرو میریزد هر چند بزرگ و ستودنی باشد


و خدای بزرگ، تو قادری
قادری بر هر کار،
در فاصله ی بین پوچ شدن حباب و فروریختن کاخ،
تنها دست توست که میتواند بین زمین و هوا نابودی بنده ای را مانع شود



ایمانمان،
اگر کاخ هم نبود، کلبه ی کوچک و حقیری حتی اگر بود، آنرا بدست خودت بر زمین امن فرود آور



هر روز مستحکم تر میشود

بنایی که دست تو نگهدارش باشد..