حالا که این مطلب بسیارغنی رو زدی حیفه ادامه ندی!

[فرشته مهربان]

گاهی از خود بت می سازیم . و چنان به کردار و اندیشه و گفتار خود مطمئن می شویم و هرچه و هرکس موافق آن

نباشد را محکم رد می کنیم و به زیر می کشیم که گویی رستم دستان دیو را می افکند . غافل از آنکه یک وقتی ، یک

جایی ، سرمان به سنگ اشتباهاتمان می خورد و به خود می آییم که اشتباه کردیم !!!! و چون باورمان نمی شده

هرگز اشتباه کنیم و همیشه به خود مطمئن بوده ایم ، تاب تحمل پذیرش اشتباه را نداریم و وجودمان به تمامه در

نظرمان می شکند و سررشته زندگی از دست خارج می شود و روح و روان به تلاطم طوفان شدید یاس و اندوه گرفتار

می شود و ......... چنان می شود که می خواهیم نیست و نابود شویم ، شکستنمان را تاب تحمل نداریم ، حال آنکه

این هم فرصتی و لطفی است که به ما رو آورده تا با بینا شدن بر اشتباه ، بت وجودمان بشکند و رها شویم از اسارت

جمود و رکود ........ اما .......

مواظب باشیم که بت خود نشویم و اگر هستیم هرچه زودتر با دست خود آن را بشکنیم قبل از آنکه حوادث

بشکند که بیرحمانه می شکند و پر پر می شویم .