متاسفانه این رفتار در پدرتون نهادینه شده.پس خیلی امیدوار به تغییرات از سوی ایشون نباشید.نه اینکه نشه اما خیلی سخته.شما فقط میتونید رو خودتون و صبر و تحملتون کار کنید.
من خودم ادم کم تحملیم.بی احترامی هیچ کسی رو بی جواب نمیذارم.اما بعدش می بینم حال خودم بد میشه.اونقدر بد که باقی روز برام سخت میگذره.چند بار خودمو کشتم و با هر سختی بود کنترل کردم.در لحظه فشار زیادی رو روی خودم حس می کردم.در حد انفجار.اما بعد از ارام شدن اینقدر احساس خوبی داشتم که منو ترغیب کرد به ادامع همین رویه.
ولی باز یه وقتایی عنان کار از دست میدم و بعد از چند دقیقه پشیمون میشم و احساس بد(شاید همون تنفر از خودم)میاد سراغم.دقیقا وقتهایی که طرفم رو با خاک یکسان کردم حالم بدتره.
یه چیز دیگه هم اینه که فشارهای بیرونی و دغدغه های ذهنی هم میتونه ما رو اماده کنه واسه انفجار که فقط منتظر یه جرقه باشیم.شاید این جرقه فقط یه ایرادگیری پیش پاافتاده از رنگ چایی باشه
فقط خدا
علاقه مندی ها (Bookmarks)