ممنون دوستای عزیزم
ما نه ماه عقد بودیم دوسال و نیم عروسی کردیم
من رو محدود نمیکنه اجازه میده سرکار یا کلاس برم ولی نه تشویق میکنه نه کمک میکنه یادمه زمانی یک شرکت معتبر سرکار میرفتم ولی چون خیلی ساعت کاریش زیاد بوده حتی جمعه ها بهم تو کار خونه کمک نمیکرد و توقع داشت همیشه غذای متنوع اماده کنم منم نتونستم ادامه بدم چون داشت به سلامتیم لطمه میزد کار نیمه وقت هم تو رشته ما پیدا نمیشه اهل غذای اماده بعضی روزها هم نیست این توقعاتش باعث شده من نتونم پیشرفتی کنم میبینم خانم هایی که هم درس میخونن هم کار میکنن ولی به شوهرشون تخم مرغ میدن یا اینکه خدمتکار برای کارهای خونه میارن کلا تز فکری سنتی داره اینش به کنار زبون محبت و تشویق هم نداره اعتقاد داره با سخت گیری به جایی میرسم
و اینکه میبینه تو خونه حوصلم سر میره با اوردن بچه مخالفه میگه خودت هنوز بچه هستی یا اینکه میگه باید ازت مطمین بشم که عصبانیت های گذشته رو تکرار نمیکنی
کلا این حرفها رو میشنوم ناراحت میشم از صبح تا شش عصر سرکاره وقتی هم میاد تا نه ده شب تلویزیون و اخبار حوصله حرف زدن هم نداره من هم تو این شهر هیچ کس رو نمیشناسم نه فامیل نه اشنا منم سرم رو به مطالعه و نت گرم میکنم
شما بگید چیکار کنم ؟ احساس خیلی بدیه