کمکم کنین از این ماجرا خلاص شم.(متاهلم ولی عاشق شدم)

[فرشته مهربان]

سوگند عزیز

خوب به نکاتی که میگم دقت کن و روی اونها عمیق شو و خود را با توجه به آنها دقیق واکاوی کن


اولاً وضعیت شما نمونه مصداقی مضرات قالب سازی هست که در یکی از تاپیکها به یکی از مراجعین گفتم . اینکه کاراکتر خاصی را در ذهن بسازیم ، به

آن عشق بورزیم و ( به هرشکلی یا وصال یا عدم وصال ) در رابطه با آن لذت ذهنی و خیالی را تجربه کنیم .

این قالب سازیها معمولاً از سن نوجوانی آغاز میشه یعنی از زمان بلوغ و میل به همسریابی و بروز احساسات رمانتیک ....

هرچه فرد موقعیت خیال پروری را بیشتر داشته باشد همچنین خلاء هایی بخصوص از نظر عاطفی ، بخاطر نداشتن رابطه عاطفی مناسب با والدین یا فقدان

یکی یا هردوی والدین را داشته باشد بیشتر به خیالات و فانتزیهای عاطفی وعشقی و حتی جنسی آن پناه می برد و و به لذت آن وابسته می شود ، گاه

حتی خطر قطع ارتباط فرد با عالم واقع و بعضی بیماریهای روحی را به دنبال دارد یا زمینه آنرا بطور نهفته در او ایجاد می کند که سالها بعد ممکنه در شرایطی

خاص ابتلا پیدا کند .برای شما هم این اتفاق افتاده یعنی با ساختن یک کاراکتر ذهنی و تخیلات رمانتیک در رابطه با آن که اتفاقاً در این فانتزیهای

ذهنی وقتی چند بار وصال را ترسیم کرده ای احساس پایان لذت عشق را پیدا کردی و لذا عشق بدون وصال به این کاراکتر ذهنی را لذت

بخش تر دیده و بیشتر در تخیلات خود پرورش داده ای .

همچنین وضعیت زندگی شما به گونه ای بوده که احتمالاً پدر شما فردی آرام و در موقعیتهایی منفعل بوده و خلاء قاطعیت مورد نیاز را در رابطه با او تجربه کرده

ای ، چون شما او را دوست داشته و به او وابسته بوده ای در تخیل خود در وجود آن معشوق رویایی ویژگیهایی که دوست داشتی پدرت داشته باشد از جمله

قاطعیت را برای او ترسیم کرده ای و بعد از ازدواج آنچه از کاراکتر خیالی در همسرت نمی بینی ترا رنج می دهد با آنکه همسرت را دوست داری و حتی گاه

بخاطر خیالاتت احساس گناه هم در رابطه با او می کنی و ترس از مجازات شدن با از دست دادنش ممکن است پیدا کنی . چه بخواهی و چه نخواهی قالب های

ذهنی اغلب دست نیافتنی هستند یعنی با واقع گرایی نمی خواند و ....

با این وضعیت که پیداست از نوجوانی آغاز شده ، شما ازدواج با غیر کاراکتر قالبی ذهنت را بنا به سنت و با توجه به شخصیت سازگاری که داشته ای و کمی

هم واقع بینی و امتیازات خواستگار دیروز و همسر کنونی ، پذیرفتی اما کاراکتر ذهنی خود را رها نکرده ای و به عبارتی دنیای رمانتیک خیالی خود راحفظ کرده

ای که هروقت خلاء و احساس نیاز عاطفی در تو شدت می گیرد دنیای خیالی رو می آید و قوت می گیرد و شما را در خود فرو می برد ( چنانکه از سه سال

پیش و در پی واقعه ای ناگوار و هم حسی های برادر همسرت به این دنیای خیالی پناه برده و برادر همسر را در قالب دوست داشتنی ات جا داده ای و با لذت

رنج علاقه به او ، آرامش و تسکین درد اصلی و واقعی که سوگواری بوده را بدست اورده ای غافل از عوارض خود این دنیای رمانتیک تخیلی )

اگر تشخیصم درست هست راه درمان نیز از همین مسیر است ، که نیاز هست در پست بعدی بعد از تأیید درستی تشخیص به آن پرداخته

شود .

نکته دیگر اینکه شما نشاط و آرامش و لذتهای صحیح را از عوامل بیرونی می طلبی و همینها ، هم مایه رنج و خلاء می شود ، هم مایه

اضطراب و نگرانی . بر فرض وقتی بچه های شما برای شما آنچنان عزیز می شوند که لذت وجودشون بهت آرامش می دهد ، تصور روزی از دست دادن آنها

شما را داغان می کند و اتفاقاً همیشه یک ترس دائمی از این بابت همراه شما می شود و ....

لذا از این نظر نیز باید در پی تغییر در خود باشید که سرآمد این تغییر قطع وابستگی هاست که بعداً بیشتر راجع به آن صحبت خواهیم کرد