دیگه نمیتونم به خودکشی فکر نکنم

[بهار.زندگی]

معصوم جان چون میدونستم گفتن مشکلات،به دختر مهربون حس ضعیف بودن میده (همونطور که توی نقل قول بعدیش اورد) نمیخواستم با این تعجبها این احساس ضعفش بیشتر بشه و از ادامه تاپیکش منصرف بشه.

مطمئناً حرفت از روی دلسوزی بوده.اگه ناخواسته باعث شدم برنجی متاسفم.

حرف خودتون رو تفسیر کنید؟؟؟؟
دختر مهربون این حس رو دقیقاً من داشتم.
فکر کنم مشکل از گلومونه که گذاشتیم بره تو مشتشون.

من فکر میکنم تا جایی که ممکنه و میشه باید سعی کنیم استقلال خودمونو حفظ کنیم.به خصوص با شرایط خاصی که بعضی از ما داریم هرچقدر کلید کارها و احساساتمون (شادی و غم) کمتر دست دیگران باشه،کمتر احتمالش هست از طرف اونا (خواسته یا ناخواسته) آسیب ببینیم.

**جدای از این حرفها،امیدوارم ناراحتت نکرده باشم و بازم تو تالار ببینمت.:)

موفق باشی

[ویدا@]

دختر مهربون سلام

از اینکه ما رو محرم دونستی و از افکار ذهنت پیش ما گفتی ممنونم.

دوستان پست های خیلی خوبی برات گذاشتن و خوشحالم که در تغییر حالت موثر بوده....

احساست رو بخوبی درک میکنم و میفهمم که در این طور مواقع چه احساسات بدی میاد سراغ آدم...

به این تفکرات و احساسات به شکل یک تلنگر نگاه کن تلنگر که چیزی این وسط میلنگه......

پس راه حل لازمه نه افسردگیه نه خودخوری نه دیگر افکار.....

من فقط میتونم بهت بگم تا میتونی پایه های فکریت رو با احساسات مثبت مستحکم کن.....

اگه تمایل داری بیشتر از مشکل بگو مطمئنا دوستان با راهکارهای خوب کمکت میکنن.

دختر مهربون دوست دارم بدونی از ناراحتی و تاپیکت خیلی ناراحت شدم و از صمیم قلب برات روزهای روشن آرزومندم....

به امید حل تمام مشکلات

[barani]

سلام دختر مهربونم

خوبی خانمی؟

دلمون برات تنگ شده عزیزم.

امشب شب لیله الرغائب . شب آزروها . امشب خدای مهربون گناهامونو می بخشه و انشااله هممون حاجت روا میشیم

بچه ها من همتونو دعا میکنم امیدوارم لایق باشم

منم دعا کنید یه عالمه

دختر مهربونم مراقب خودت باش

[majid_k]

سلام. قصد ندارم نصیحت کنم. راستش خود من هم با زندگی حال نمیکنم. تعجب نکن. خیلی وقتا پیش میاد که خودم رو تنهای تنها می بینم. خودمو در مسابقه زندگی خاک شده و زمینخورده سرنوشت تصور میکنم. هر چی به اطراف نگاه میکنم بین دوستام و خانواده کسی رو نمی بینم که بتونم حرف دلم رو به اون بگم. انگار همه از یه کره دیگه اومدن. کارهای منو و افکارم رو اصلا درک نمی کنند. خیلی از مواقع به شخصی خوبی میکنم اما جواب معکوس میگیرم. مشکلاتم هم روز به روز بیشتر میشه. البته ناشکر نیستم اما خدائیش روزگار خیلی سخته. تصمیمی که تو العان گرفتی رو من بیستو چهار پنج سال قبل گرفته بودم. یک روز تو کوهستان در شرایطی قرار گرفتم که تصور کردم آخر خطم. راستش نترسیدم. اما وقتی مرگ رو مزه مزه کردم دیدم اون چیزی نیست که بتونه پایانی برای مشکلاتم باشه. شاید من نباشم اما مشکلاتم باز هم باقی میمونه. منتها منهای من. اون لحظه گذشت لحظه ای که باعث شد تصمیمم رو تغییر بدم.
امروز بعد از بیستو خورده ای سال سه بار دیگه چنین تجربه ای رو داشتم. وقتی به عقب و گذشته خودم نگاه میکنم میبینم که در این مدت شاید برای خودم نتونستم کار بکنم اما برای دیگران چرا. برای خانواده ام مفید بودم. برای مادرم . دوستام . مردمی که با اونا سرو کار دارم به من احترام میذارند چون کمکشون بودم.
به عقیده من همینکه آمدی و در سایت نوشتی قدم خیلی خوبی برداشتی چون دلت پر از حرفه و مایلی این حرفها رو بیان کنی. دلت پر از امیده و بدنبال راه حل میگردی. هنوز امید رو در دلت نگه داشتی. وگرنه چرا باید مینوشتی؟
جایی خواندم که " کسی که در زندگی چرایی دارد با هر چگونه ای خواهد ساخت. "
بیا کمی فکر کنیم برای آیینده خودمون چرایی درست کنیم.

[فرشته اردیبهشت]

اغلب وقتی امیدت رو از دست می دی و فکر می کنی که این اخر خطه، خدا از بالا بهت لبخند می زنه و میگه: آرام باش عزیزم، این فقط یک پیچه نه پایان...

وقتی خدا مشکلات تو رو حل می کنه تو به توانایی های او ایمان داری. وقتی خدا مشکلاتت رو حل نمی کنه او به توانایی های تو ایمان داره...


شخص نابینایی از سنت آنتونی پرسید: ممکنه چیزی بدتر از از دست دادن بینایی باشه؟ او جواب داد: بله، از دست دادن بصیرت.

عزیزم اصلا نگو این شعاره اینا ایمان منند که منو با همه مشکلاتم زنده نگه داشتن و پر امید...

عاشقتتتتتتتتتتم خدا که همیشه اونجایی که باید سر میرسی و یه سمفونی زیبا بوجود میاد...به دختر مهربونم حواست باشه..