روزها میان و میرن . یه وقتایی تاپیک دوستان رو باز میکنم میخوام بنویسم اما میگم شاید نتونم حرفمو و اعتقادمو درست برسونم و بعدش میبندمش. روزای اولی که به این تالار اومدم راحت می نوشتم راحت تجربه میکردم راحت میخوندم راحت از تجربه ام برای دیگران میگفتم اما الان انگار خالی خالی ام.
بگذریم خوبه که بچه های قدیمی تالار دارن کم کم میان و رنگ و بوی تازه ای به تالار دادن. گرچه که فصل امتحان هاست و خیلی ها درگیرن.
یه وقتایی فکر میکردم خیلی میفهمم اما هر چی که از روزهای عمرم سپری میشه میبینم هیچی نمی دونم و دنیا چقدر پیچیدگی داره و این آدمهای داخلش چقدر پیچیده ترش میکنن . خوبی این تالار به اینه که همه توش درد و دل میکنن از اعضای تازه وارد تا بزرگتر های تالار.
اینکه یه جایی هست که آدم میتونه گاهی که فقط میخواد به هیچی فکر نکنه بیاد و بنویسه خیلی خوبه و از اون خوبتر وجود این همه دوست و همدرد!
علاقه مندی ها (Bookmarks)