سهل انگاری و سردرگمی در اجرای برنامه های زندگی

[noreplayshop]

واااای انگار که این پست رو خودم گذاشتم.حرفات دقیقا حرف دل من بود
منم معماری خوندم.تو یکی از بهترین دانشگاه های ایران.کارشناسی ارشد دارم. اما 2 ساله که برای گرفتن مدرکم و تحویل رساله ام نرفته ام دانشگاه و اصلا نمی دونم که دیگه بهم مدرک می دن یا نه
انگار که هیچ انگیزه ای برای فعالیت و تغییر ندارم
مامانم هر روز سرزنشم می کنه که قرار نبود تو با این همه استعداد و تحصیلات بشی یه زن خونه دار
اما انگار از سرکار رفتن و پذیرش مسوولیت های جدید می ترسم.از این که هر روز مجبور باشم سر یه ساعت خاص از خواب بیدار شم و برم سر کار می ترسم.از این که خسته از سر کار برگردم و سرِ انجام کارای خونه و کمک نکردن شوهرم هر روز باهاش کل کل کنم می ترسم
خلاصه که خیلی از خودم بدم اومده

نیلو جان خوبی سربازی برای ما مردها میدونی چیه :دی ؟ همین که مسئولیت پذیر میشیم چون اینقدر بهمون مسئولیت میدن اونجا
همیشه با آینده باید امیدوار باشی
من سرگذشت کاریم شاید برای خیلی ها بگم جالب باشه
من علاقه شدیدی به کامپیوتر داشتم و دارم
بعد سربازی رفتم توی یه کار صنعتی از روی ناچاری
وقتی صبح بیدار میشدم انگار دارم یه روز سخت رو شروع میکنم و شب هم به امید اینکه بیام پای سیستم و به کارهای خودم برسم میومدم خونه
شب وقتی میومدم با خستگی تمام مینشستم روی کار جدید و به مشتری تحویل میدادم ( طراحی و از این کارها تو نت میکردم و میکنم)
بعد مدتی به کمک یکی از دوستام یه کار جدید تو نت زدم و همونطور که کار صنعتی میکردم این کارو هم میکردم و خستگیش برام مهم نبود مهم این بود که برسم به جایی که دوست دارم
بعد مدتی که پول جمع کردم شرکت زدم برای خودم و الان هم اومدم استان دیگه و اینجا هم یه پولی جمع کردم
توی سه سال ماشین خریدم - خونه خریدم - پس اندازمو هم دارم
هیچ وقت باورم نمیشد اینقدر زود به اینجا برسم
حالا من تحصیلاتم چقدره؟ دیپلم

شما که این همه تحصیلات داری چرا که نتونی به جاهای بالا برسی؟
عزیزم هر چیزی خستگی داره همون کار خونه هم خستگی داره
پس برو مدکتو بگیر و به امید اینکه یه روز به جای خوب برسی کارتو شروع کن

زیاد پستم طولانی میشه وگرنه ماجرای یکی از دخترای همسایمون رو مینوشتم که موفقیتش به کجا رسیده