سلام مریم جان نمیدونم چطوری بگم چقدرررر خوشحالم کردین که بهم سر زدین.حرفاتون آرامش خاصی داره.واقعا ازتون ممنونم

مریم جان اگه برمیگشتم به دوسالو نیم پیش اصلا این محبت های افراطی رو نمیکردم و نمیذاشتم خانوادم هم انجام بدن.کاملا دوران عقد ما سراسر از اشتباه بوده که شما به درستی بیان کردین.اون لبریز از محبت شدو سر ریز کرد و من پر از عقده ها نسبت به خانوادش که خیلی کم ازشون محبت دیدم...
(گرچه دوسشون دارم ، و فقط رفتارهای همسرم با خانوادم نوعی حس انتقامو در من نسبت به خانوادش به وجود اورده)

مقابله به مثل رو هیچکس به من نگفت.خودم از سر بی چارگی و اینکه هیچ راهی به ذهنم برای اروم کردنش نمیرسید...
مریم باورت نمیشه من تا 6ساعت دعوای بی وقفه و عربده های همسرمو با سکوت تحمل کردم، اما آروم نشد...
هیچکس نمیفهمه حالمو.من 1سالو نیمو با سکوت گذروندمو بعد منفجر شدم...من ادم بد دهنی نبودم، صدامو رو کسی بلند نمیکردم...
من خیلی داغون میشم در دعواها و ساعت ها گریه میکنم و حرفی نمیزنم.اما هیچ چیز نه حق دادن نه همدلی نه التماس نه سکوت... هیچی تاثیر نداشت.
ازینکه مقابل به مثل میکنم از خودم بدم میاد اما اینجوری حد اقل خودم تخلیه میشم و آرومتر میشم.

خواهش میکنم به من بگو چه رفتاری درسته؟ من همون کارو انجام میدم.

من مواردی از تفاوت های اعتقادی رو در ابتدای تایپیکم بیان کردم که اوایل ازدوج باهاش روبه رو شدم.
بعد کم کم دوستانش اضافه شدن.خانم هاشون کاملا بی قید بودن، زن و مرد دور هم میشستنو قلیون میکشیدن( خانواده من اصلا اهل هیچ نوع موادی نیستند و من بسیار شکه شدم در اوایل ازدواج که میدیدم اینقدر عاشق قلیون هست و البته گهگاهی سیگار میکشهکه من فهمیدم ولی نمیدونه که فهمیدم) و من خیلی تنها بودم تو جمعشون.همش شبا غصه میخوردم و حس میکردم چقدر تنهام.
عروسیاشون برام عجیب بود(ما نسبت به اونا خیلی سنتی هستیم)،
نماز صبح به طور کلی نمیخونه و وعده های دیگه به طور رندوم اونم اخر وقت میخونن و نمیدونی من اوایل چه اشکی میریختم... قبل ازدواج از نماز شب حرف میزدیم و حالا...آخه وقتی بدونی که طرف چطوریه و ازدواج کنی خیلی فرق داره.
خمسو این چیزارو قبول نداره و حتی مسخره میکنه...و زیاد تو مالش دقیق نیست که از راه حلال باشه
اما من تو این دوسال با مشاورا مذهبی صحبت کردم و خیلی ارومتر شدم.فهمیدم بالاخره باید بپذیرم و این زندگیه منه و خدا هم پولی که همسرم میارنو به حساب خودشون میذاره و من تعهدی ندارم...
الان کلا حتی از درون هم کاری به کارش ندارم.واقعا ندارم.
حتی من قبلا یکسره دعا میکردم براش اما الان متاسفانه خیلی کم براش دعا میکنم و حتی به طور خودخواهانه ای برای خودم بیشتر دعا میکنم.

ولی دوست ندارم فرزندی با این وضع فعلیمون داشته باشم.چون بچه های حاصل از این پدرو مادرهارو دیدم که چه زخمی میخورن طفل معصوم ها...

بازم ممنونم که کمک میکنین.هر سوال دیگه دارین درخدمتم