سلام
ممنون که مي خوای به من کمک کنی.به خاطر اينکه صفحه پر نشه يه راست مي رم سراغ جوابها.
1-هميشه از اون اول خشنودی اون برام اولين شرط برقراری ارتباط بوده و هست و گرنه تو اين چند وقت مي تونستم به اجبار با اون باشم.
2- نه فکر نمي کنم
3-بعضي مواقع که ديدم اصلا حال نمي کنه منم زود تمومش کردم و يا قطعش کردم ( البته ندرتا چون اون ميخواست بخوبی تموم بشه )
4-خير
5-ما 5 سال عقد بوديم ، تا قبل از ازدواج نسبتا خوب بود اما بعدش کم کم پايين اومد.
6-فقط در مورد نيازم باهاش صحبت کردم و اينکه هفته ای چند بار باشه به جای ماهي دو بار
7-همسرم سر رابطه با خانواده من مشکل داره ( البته در بعضي مواقع باهاش همدردی ميکنم ولی داستانش خيلي مفصله) ولی اينهم بگم جدا از توقع زياد بودن حسش گفتم که ازش انتظار دارم هميشه بخنده و خوش باشه و زندگي رو آسون فرض کنه.
من خودم خيلي تو اينترنت تحقيق کردم ولی فکر می کنم بايد پيش يه روانشناس خوب ببرمش ( اگه خوبشو سراغ داريد بگيد) مثلا فهميدم که خانمهايي که شير ميدن حسشون کمه و يا 60 درصد خانمها دچار افسردگی بعد از زايمان ميشن و مهمتر اينکه بچه داری اينقدر سخت و طاقت فرساست که بيچاره ديگه حسي واسش نمي مونه ولی به عقيده من يه مشکل ديگه هم واسش وجود داره فرزندم حوالی ساعت 11 ميخوابه اونهم فقط بروش شير خوردن و خانمم هم همونجا پيش اون خوابش ميبره.منم اوايل منتظر ميموندم که بياد ولی نمي اومد ( بهش حق ميدم ).و آخر اينکه آيا راه ديگه اي هست که من راحت بشم؟( روم نميشه بگم ولی تو اين چند وقت چند بار خودارضايي هم کردم ولی چاره ای نبود وگرنه چطور ميبايست جولی نفسم رو بگيرم؟!)
هميشه آرزوم اين بود که تا آخر عمر از با هم بودن و هم آغوشی خسته نشيم و در نسبت مساوي اونهم از من درخواست کنه اما اون زياد خوشش نمي ياد.راستشو بخواهيد به خيلي از زوجها که از با هم بودن لذت ميبرند حسوديم ميشه.
بازم ممنون که با من همدرد شدي و پاسخ دادی.
ببخشيد اگه يه کم طولاني شد.