ممنون فرشته جان
فرشته به کلی از خودم نا امیدم کردی دیگه تمایل به ادامه تاپیک و حتی فکر کردن به خواستگار و این چیزا رو ندارم
بعضی از حرفات به نظرم فلسفی هستن و من نمیتونم درک کنم.

از مدیر همدردی هم تشکر میکنم که تاپیکم رو خوندن

از دیروز علاقمند شده بودم که این اقا رو ببینم .شاید باور نکنید اما واقعا قضیه ازدواج قبلیش داشت برام کمرنگ و عادی میشد.
اینکه دوست نداشتم با چنین کسی ازدواج کنم نه به خاطر اینکه کثر شانم باشه چون گناهی نکرده خلاف شرع نکرده...یا مقصر بوده یا نه .اما دوست نداشتم چون میترسیدم و میترسم .چون نصف زندگی ای که یه بار متلاشی شده سهم من میشد یعنی مرد اون زندگی .این برام سخت بود چون فکر میکردم اون مرد نیاز به کسی داره که تمام نداشته های زندگی قبلی رو براش تامین کنه و چون خودم رو در اون حد نمی دیدم برام خطر بود.

شما فکر میکنید من ترجیح میدم کسی تو دوران مجردی زنا کنه و چون اسمش مجرده خوبه یا کسی که طبق شریعت و قانون ازدواج کرده و باز هم طبق شریعت به ناچار جدا شده؟؟

دیگه اصلا نمیدونم چکار کنم...با این فکر مشغول چه جوابی باید به اون بنده خدا بدم

من از خدا خواستم هر کی هست اگر هر 2 نفرمون نه فقط من، با هم خوشبخت میشیم اسباب ازدواجمون رو خودش فراهم کنه