چکاوک عزیزم سلام
امید دارم که از نظر من در تاپیک ویولت نرنجیده باشی چرا که قصد من این بود که در شرایط روحی بد برخی کاربرای
سایت ، گاهی نیازه حرفهای کاملا منطقی و درست در لفافه احساس و ملایم بیان بشن. دلیلش این نیست که طرف
انتقاد پذیر نیست. دلیلش اینه که ظرفیت روحیش برای شنیدن حرف های سخت (هر چند درست و منطقی) پایین اومده
به دلیل شرایطش برای همین باید باهاش هم حسی هم کرد و بعد راه حل ارائه داد. من از این باب گفتم و قصدم
جسارت به شما نبود.
و اما در مورد مشکلت!
همونطور که نادیا گفت دغدغه هات رو با همسرت مطرح کن و بگو که چرا از دائمی شدن هراس داری. بذار دغدغه هات
رو بفهمه تا فکر نکنه بی احساسی.
مثلا اگر نگران فرزندانت هستی باید یک رابطه خوب این نگرانی رو حل کنه. یعنی باید با بچه ها صحبت بشه.
بعد بهش بگو که نگران پذیرش فرزندانت هستی و حتی ازش راه حل بخواه!
شاید راه بهتری وجود داشته باشه.
از طرفی یک رابطه سالم دائمی شاید به نفع تو و فرزندانت باشه. البته به شرط پذیرش فرزندان.
در باقی موارد شما به نظر با هم توافق نظر دارین و وقتی بچه ها بزرگ بشن نگران آشکار شدن رابطه نیستی و
زندگیت رسمیت بهتری پیدا می کنه چون در جامعه ما صیغه چندان مورد قبول جامعه نیست. به خصوص که وقتی بچه ها
بزرگ شن اگر مطلع بشن از گوشه و کنایه ها خبری نیست و آسوده تر میتونی زندگی کنی بدون مخفی کاری.
موفق باشی گلم.
![]()








علاقه مندی ها (Bookmarks)