حامد خان اول شرمنده که باعث ناراحتیت شدم
اما در مورد تصمیم من:راستش من پذیرشم بسیار خاص بود و تو جایی که اصلا فکرش نمیکردم به صورت فول فاند تحصیل کردم.به همین خاطر اون موقع تصمیم گرفتم برم.خوشبختانه بعد از رفتن من از ایران، برادرم که تا زمانی که من بودم،زیاد اهل قبول مسئولیت در برابر مشکلات برادر کوچکترمون نبود و همیشه من جلوتر از اون کار ها رو انجام میدادم. اما با رفتن من مجبور شد که جای خالی من رو پر کنه و بسیار بیشتر از من زحمت هم بکشه (ما کلا 3تا برادر هستیم-یکم پیجیده شد).بنابراین تمام دغدغه های من بعد از رفتن از بین رفت.من نمی تونستم برگردم و مجبور شدم کل دوره ارشد رو بمونم اونجا.2.5 که اونجا بودم خانواده به شدت تلتنگم شده بودند و این معضل بسیار بزرگی شده بود.دلیلشم عاطفی بودن و وابستگی شدید مادر و پدرم به فرزنداش بود.حالا که برگشتم گرچه نتونستم دکترا ادامه بدم،اما از لحاظ مادی و کاری بسیار در ایران پیشرفت کردم و با سابقه کاری علمی که پیدا کردم بسیار راحت تر میتونم پذیرش حتی بهتر از قبل بگیرم(به دلیل رشته خاصم) الان اصلا پشیمون نیستم برگشتم و به خانوده ام نزدیک شدم.چون وقتی در کنار خانواده ام هستم(محصوصا مادرم
)بسیار شاد و خوشجال تر و پر شورتر هستم.البته همه این ها شخصی هست و ممکنه به دلیل روحیات من و محیط خانواده ام باشه.اما به طور کلی اصلا به قولی اون ور آب مدینه فاضله ای نیست که فکر میکنی و مخصوصا زندگی کردن خیلی سخت هست برای مهاجرین(البته من اروپا نبودم).ازدواج خیلی سخت تر هست برای ما ایرانی ها و... از مشکلات دیگه که خودت بهتر از من میدونی اما فواید خاص خودش هم داره که گاها سختی هاش رو قابل پذیرش میکنه.مثلا حقوق من با دلار مبادلات ارزی!!! در ایران حدود 3 برابر حقوق و مزایا من در خارج ایران(فاند) هست،اما اگر اونجا حتی 3 برابر این مقدار رو میگرفتم،کیفیت زندگیم بهتر از حالت فعلیم در ایران نمیشد.دقت کن من نمیخوام بگم اونجا جهنمه،اتافاقا از ابعادی بهشته و ایران جهنم به حساب میاد،اما به نظر شخصی من برای یک ایرانی با در آمد خوب و موقعیت کاری خوب ماندن در ایران در کنار خانواده بهتر از خارج هست.
در کل موندن یا رفتن همون طور که احتمالا قبلا شنیدی خیلی به طرف بستگی داره .پس تصمیم با خودته.
من فقط خاطره تعریف کردم و تجریباتم رو گفتم و هدفم مشاوره یا راهنمایی یا .... نبود در این پست.پس برداشت مشاوره ای نکن.
موفق باشی








).بنابراین تمام دغدغه های من بعد از رفتن از بین رفت.من نمی تونستم برگردم و مجبور شدم کل دوره ارشد رو بمونم اونجا.2.5 که اونجا بودم خانواده به شدت تلتنگم شده بودند و این معضل بسیار بزرگی شده بود.دلیلشم عاطفی بودن و وابستگی شدید مادر و پدرم به فرزنداش بود.حالا که برگشتم گرچه نتونستم دکترا ادامه بدم،اما از لحاظ مادی و کاری بسیار در ایران پیشرفت کردم و با سابقه کاری علمی که پیدا کردم بسیار راحت تر میتونم پذیرش حتی بهتر از قبل بگیرم(به دلیل رشته خاصم) الان اصلا پشیمون نیستم برگشتم و به خانوده ام نزدیک شدم.چون وقتی در کنار خانواده ام هستم(محصوصا مادرم
)بسیار شاد و خوشجال تر و پر شورتر هستم.البته همه این ها شخصی هست و ممکنه به دلیل روحیات من و محیط خانواده ام باشه.اما به طور کلی اصلا به قولی اون ور آب مدینه فاضله ای نیست که فکر میکنی و مخصوصا زندگی کردن خیلی سخت هست برای مهاجرین(البته من اروپا نبودم).ازدواج خیلی سخت تر هست برای ما ایرانی ها و... از مشکلات دیگه که خودت بهتر از من میدونی اما فواید خاص خودش هم داره که گاها سختی هاش رو قابل پذیرش میکنه.مثلا حقوق من با دلار مبادلات ارزی!!! در ایران حدود 3 برابر حقوق و مزایا من در خارج ایران(فاند) هست،اما اگر اونجا حتی 3 برابر این مقدار رو میگرفتم،کیفیت زندگیم بهتر از حالت فعلیم در ایران نمیشد.دقت کن من نمیخوام بگم اونجا جهنمه،اتافاقا از ابعادی بهشته و ایران جهنم به حساب میاد،اما به نظر شخصی من برای یک ایرانی با در آمد خوب و موقعیت کاری خوب ماندن در ایران در کنار خانواده بهتر از خارج هست.

علاقه مندی ها (Bookmarks)