ازشون متنفرم..نمیدونم راه چارم چیه؟؟

[صبا_2009]

سلام

نمی دونم تا حالا چند تا تاپیک تو این تالار ایجاد شده که مبنی بر روابط بد فرزندان با پدر و مادرشون هست.
خود من هم از این مساله مستثنی نبودم.
خیلی های دیگه هم بودن مشکل داشتند و ناراضی بودن اما تاپیک نزدن.
اگه بتونی ریز وارد روابط اطرافیانت هم بشی می بینی که خیلی های دیگه هم این مشکل رو به انواع گوناگون دارند.
کم هستند آدم هایی که فرزند و لیلی مجنون باشند و از قهرها و روابط بد پدر ومادرشون مصون بوده باشند.
کم هستند کسایی که پدر و مادرشون وظیفه و مسئولیتی که به عهده شون بوده رو به نحو احسنت انجام دادند.
این مساله تنفر و ... یه مساله مبتلابه تو جامعه ما هست. دلیلش هر چی میخواد باشه مهم نیست.
اگه بری پای صحبت پدر من، پدر بهار، پدر امید یا هر کس دیگه بشینی خلاصه حرفاشون این میشه که تمام تلاششون رو از هر جهت انجام دادن و اگه بهترین پدر دنیا نباشند کمتر از اون هم نیستند.
صورت مساله اینه کمی و کاستی وجود داره، عامل خیلی از کج روی ها، مشکلات جسمی و روحی و ... ما خانواده هامون هستند. خانواده هایی که به هیچ وجه این رو قبول ندارند. قبول هم نخواهند کرد. به ترفندهای مختلف و اصول مختلف روانشناسی و ... هم که متوسل بشی تغییری که درشون حاصل میشه به 5% هم نمی رسه!!
باید چی کار کرد؟
هر روز یکی مون بیاد تاپیک بزنه که پدرم ال وبل هست. مادرم اینجوره؟
بقیه هم بیان بگه مشکل از زاویه دید تو هست. مشکل از طرز فکر تو هست. مشکل از ظرفیت تو هست؟
بهترین راه حلی که تو این تاپیک ها گفته شده اینه که رها کن، اغماض کن، بی خیال شو. درست میگم؟
واقعا همیشه نمیشه رها کرد، نمیشه ندید، نمیشه خرد نشد، پس چی کار باید کرد؟
باید حس تنفر رو تا لحظه مرگ همراه خودمون بکشیم؟
باید تو همه مشکلات و بحران ها دنبال مقصر بگردیم؟
باید هر روز برای خودمون مجلس مرثیه سرایی باز کنیم و به حال خودمون و بخت بدمون سوگواری کنیم؟
باید به فکر انتقام باشیم؟
باید خودمون و توانمندی هامون و محدودیت ها و محرومیت هامون رو با بقیه مقایسه کنیم و افسرده بشیم؟ حسرت گذشته رو بخوریم؟
به ازدواج و ادامه تحصیل تو یه شهر و کشور دیگه به چشم یه راه فرار نگاه کنیم؟

میشه همه این کارها رو کرد، ولی کدومش ما رو از آسیب بیشتر حفظ میکنه؟ کدومش روان آسیب دیده ما رو تسکین میده؟ کدومش کمک میکنه به عنوان یه شهروند، به عنوان یه کسی که قراره چند صباحی دیگه پدر یا مادر بشه ، به بلوغ فکری و سلامت روانی نزدیکتر بشیم؟

تنها چاره ای که به ذهن من می رسه اینه که تو یه وضعیت نباید موند. اگه متنفرم یه روز،2 روز، یه هفته وقت دارم این تنفر رو با خودم بکشم بعدش میشه سم واسه خودم. اگه بقیه واسه من کوتاهی کردم خودم دیگه نباید اینکارو بکنم.

اگه افسرده میشم حق دارم ولی نه یه عمر نهایتش یه هفته.

اگه میخوام سوگواری کنم فقط یه روز یا 2 روز اونم واسه اینکه تخلیه بشم. بیشترش دیگه فایده نداره.

اگه میخوام درس بخونم یا ازدواج کنم به این فکر کنم که از چاله در نیام بیافتم تو چاه.

هیچکس دلسوزتر از من برای من نیست. من حق ندارم خودم را با تنفر وخشم و انفعال و .... از خودم بگیرم.

باید کوتاهی های دیگران در حق من از طرف خودم جبران بشه.
من تا زمانیکه حداکثر تلاش رو در حق خودم نکردم هیچوقت نه به خودم و نه به هیچ کس اجازه نمیدم که تو این دنیا منو بازنده اعلام کنه.

بهار عزیزامیدوارم حرفام به دردت بخوره