سلام دوست عزیز...
فکر میکنم هنوز شما و همسرتون سر خواسته های مشترکتون به توافق نرسیدین....
شاید احساس میکنین اون نمیفهمه یا درک نمیکنه شما ازش چی میخواین درحالیکه شما همه خواسته های
اونو (از نظر خودتون) تامین میکنین....
شما احساس یک قربانی رو دارید تو این ماجرا....
این احساس اشتباه آدمو به ناکجاآباد میکشونه .... دلتون میخواد بشنوین که شما قربانی این زندگی هستین...
دوست عزیز....
من قصد ندارم برای شما تعیین تکلیف کنم فوق فوقش شاید بتونم بنا به تجربیات خودم از زندگی و دانسته هام
واستون راه حلی پیشنهاد بدم که اونم قرار نیست راه درستی باشه فقط یه پیشنهاده...
این شما هستین که نقش اول زندگی خودتون هستین .... فقط شما اون شرایط رو درک کردین...
و اولین و آخرین نفری که میتونه زندگیتونو بسازه خودتونین...
دوست عزیز.... فرار از مشکلات راه درستی نیست.... موقتیه ....
مسئول باشید
قبلا هم گفتم
با فکر تصمیم بگیرید و مسئولیت تصمیم هاتونو بعهده بگیرید هرچی پیش بیاد....
مسئولیت پذیری درقبال زندگی و کسانی که بهشون تعهد اخلاقی داریم یک امر پیش پا افتاده نیست...
شما مردید.... صاحب مال و جاه و مقام و زیبایی و خیلی چیزهای مادی دیگه هستید...
اعتماد به نفس دارید ... اما برای من جای تعجبه که نمیخواین یا نمیتونین درباره اون چیزی که تو دلتونه
با همسرتون حرف بزنید و ازش بخواین اون طوری رفتار کنه که شما انتظارشو دارید....
بخدا صحبت کردن درباره مشکلات حتی اگه نمیتونین نوشتن درباره اش میتونه بهتون کلی کمک کنه...
تمام حرفهاتونو بهش بگید احساس واقعی تونو بهش بگین انتظاراتتونو از زندگی آینده بهش بگین
و بعد بهش فرصت بدید
وقت بذارین با صبر و تحمل ببینید نتیجه بخش هست یا نه
بعد از این مرحله میتونین زندگی جدیدی انتخاب کنین
حق شماست
لااقل پیش وجدانتون ناراحت نیستین که چرا بهش فرصت جبران ندادم و همیشه با اگر و اما زندگی کنین...
اونوقت دیگه با تصمیم های عجولانه آدم بده داستان هم نمیشید...
ببخشید پرحرفی کردم
این شاید چیزی بود که من از ماجرای شما احساس میکنم درست و غلطش و نتیجه گیری آخرش باخودتون..
موفق باشید
علاقه مندی ها (Bookmarks)