ازشون متنفرم..نمیدونم راه چارم چیه؟؟

[الف-ح]

بهار عزیزم ..
قشنگ میتونم درک کنم رنجیدن و ناراحتیت رو .. میفهمم چی میگی ..
عزیزدلم من زیاد از مسائل گذشته اطلاعی ندارم .. اما این چیزهایی که گفتی دقیقا رفتار پدر و مادر همسرم ( و بعضی اوقات پدر و مادر خودم ) هست ..

عزیزم خود من بعضی اوقات حس میکنم با تموم وجود از خانواده م متنفرم .. چون اینده ی منو تباه کردن .. با اشتباهاتشون با کارای غلطشون با طرز تفکرشون همیشه من سرشکسته بودم و سرکوفت شنیدم از دیگران ..

اما این خانواده چه بخوای چه نخوای مال تو هستن بهار
تو نمیتونی اونها رو عوض کنی .. میتونی شرایط رو برای خودت عوض کنی ..
من با حرف سایرکس موافقم ..
این قضیه جرقه ای بوده برای تو عزیزم که دلت پر بوده و دنبال بهانه میگشتی ..
بهت حق میدم ..
اما مشکل اصلی یه جای دیگه ست ..

خانواده یه نعمته بهار ..
من وقتی سرکوفت نداشتنش رو از عالم و ادم شنیدم تازه فهمیدم چه نعمتی هستن .. هر چقدر که بد باشن ..
آروم باش عزیزم
چقد دوس دارم یکم از مشکلاتمو برات بگم تا جوابی باشه برای جمله ی اخر پست اول تاپیکت .. اما نباید خودتو ببازی ..
این رو بپذیر که این ادمها همین جور میمونن .. هرچقدر هم که تو حرص بخوری و گریه کنی فرقی به حال اونا نداره .. نهایتش برات ناراحت میشن اما باز همین میمونن ..
مهم عکس العمل تو به این اتفاقهاست ..
که بتونی ارامشت رو حفظ کنی و درست برخورد کنی که عصبی نشی ..
یه مثال میزنم .. خانواده ی همسرم بارهای بار به ما قول کمک دادن . از خرید ماشین بگیر تا خرید خونه و اجاره و طلا و ......... اوووووووف بخوام بگم یه کتاب میشه اما هر دفعه عمل نکردن ..
این دفعه ی اخری که زیر قولشون زدن من حتی ناراحت هم نشدم .. چون انتظارش رو داشتم و میدونستم که این ادمها رفتارشون همینه .. پس نمیتونم ازشون توقعی داشته باشم ...

باید توقعت و انتظاراتت از ادمها رو درست کنترل کنی ..
زود از کوره در نری و عصبانی نشی ..
وقتی میدونی مثلا مثلا اگر بابات بهت پول قرض بده بعدا همچین حرفی میزنه ازش نگیر ..
یا مثالهای شبیه این ..
اجازه نده این جور مسائل پیش بیاد که بخواد ناراحتت کنه و گذشته رو برات زنده کنه ..

سلام دوستای عزیز.


چیزی که خصوصا اون اوایل باهاش درگیر بودم مشکلات خونوام بود..البته من مسائل اصلی رو هیچوقت نگفتم و بیشتر احساس دلخوریمو نوشتم تا خود مشکلاتو.

تو این مدت خیلی روی پذیرش کار کردم..خیلی که میگم یعنی واقعا خیلی..

و اون حالت تنفرم کاملا ازبین رفت.و واقعا الان دوسشون دارم اما هر ازگاهی دلخوریایی میاد.

یه بارم دررابطه با کارایی که خودم انجام میدادم و خونوادم به اسم خودشون تموم میکردن پرسیدم که شماها بهم گفتین به روشون نیار و غرورشونو نشکن که منم قبول کردم و چیزی نگفتم.

موفق باشید

این تاپیکت رو خیلی وقت پیش خونده بودم ..
همون جوری که خودت نوشتی هر از گاهی دلخوری هایی پیش میاد .. که فقط دلخوری هستن بهار جان نه تنفر ..
تو میخوای که متنفر باشی ازشون ..
ولی نمیتونی .. چون دلخوری .. فقط دلخور ..


راستی مگه قبول نکرده بودی به روشون نیاری و غرورشون رو نشکنی دختر خوب ؟ :D
زیر قولت زدیا !!