در جواب maryam123 عزیز
من 28 سالمه و کارشناس ارشد هستم
دقیقا همین حالت بینابینی که هستمو دوست دارم دلم نمیخواد اعتقادات مذهبی داشته باشم اما اخلاقیات برام مهمه
از این وضعیت ناراحت نیستم و فکر میکنم که راه متعادل و منطقی ای برای زندگی ام در پیش گرفتم. طبعا یهویی اتفاق نیفتاده و میدونم هیچوقت نه کاملا اینوری و نه کاملا اونوری نمیتونم باشم اما به تحقیقات و مطالعاتم درباره اینکه چجور زندگی کردن بهتره در تمام طول عمرم ادامه خواهم داد پس الان نمیتونم حدس بزنم در 40 سالگی فلسفه ی زندگی من چیه ولی میدونم که همین حالت متعادل رو با جزئیات بیشتر تو شخصیتم تثبیت میکنم
حرف شما بابت سردرگمی صحیحه. خودم هم الان برای همین دارم فکر میکنم دیگه! نرفتم که کسیو انتخاب کنم، فعلا دارم خودم و معیارهامو میشناسم...
در جواب seture عزیز
بله تو خونواده ی معتقدی بزرگ شدم و الان از نظر اعتقادی باهاشون تفاهم ندارم. البته اونا آدمای مستبدی نیستند و سعی نمیکنند اعتقاداتشونو به من تحمیل کنند که اگه بخوان هم نمیتونن.
حق با شماست با آدمهایی که مذهبی روشنفکر هستند تفاهم نسبتا خوبی دارم کلا با اینجور آدما اگه منو مجبور به پذیرش اعتقاداتشون نکنن مشکل ندارم البته اخیرا حساستر شدم و وقتی رفتاری اعتقادی ازشون میبینم که برام قابل توجیه نیست دلم میخواد اون رفتارشونو نقد کنم و این میل به انتقاد کردن طبیعیه که دردسر ساز میشه. ضمنا من هم نگران این هستم که تو بحث ازدواج چون خیلی رفتارهای دو طرف و نتایجشون و ... بهم تنیده میشه این عدم تشابه فکری خطرناک میشه. فکر کن که طرف بخواد پولی رو جایی هزینه کنه که بنظر من حماقته و بنظر اون وظیفه س و یا اینکه اولویتهایی داشته باشه که برای من قابل درک نباشه فکر کن باید از حق خودم بگذرم برای کاری که مخالف سرسختشم هستم. وحشتناکه خب!








علاقه مندی ها (Bookmarks)