دوستان میدونم دعوام میکنین ولی باور کنین میام که مشکلم حل بشه
شاید فک کنین حل شده ولی در واقع اصلا نشده...
دیشب بهم گفت.. حقیقت اینه :
من تورو به عنوان شوهر نمیتونم بپذیرم هنوز و هنوز اون حس رو بهت نتونستم ایجاد کنم که شوهرمی.. میگه وقتی نیستی دلم برات تنگ میشه ولی وقتی میبینمت یهو خالی میشه حسم و هیچ حسی ندارم. اما به عنوان یه دوست واقعا دوستت دارم و قبول کردیم مدتی مث دو تا دوست ( دوست پسر و دوست دختر ) باشیم و حتی نیاز جنسی هم رو هم رفع کنیم ولی عشقولانه بازی نکنیم .
از دیشبه میگه حس خوبی دارم . میگه میدونم تو خیلی خوبی و خیلی مورد اطمینانی خیلی منو درک میکنی و خیلی هوامو داری خیلی دوسم داری خیلی بهم اهمیت میدی هیچی برام کم نذاشتی و نذاشتی هیچ وقت کمبود داشته باشم ولی من اون حس رو بهت ندارم . میگه اطمینانی که به تو دارم به هیچکی ندارم و میدونم هیچکی مث تو نمیتونه منو دوست داشته باشه و همینا منو امیدارو نگه میداره چون به خودم هیچ امیدی ندارم و انگیزم صفره .
میدونم کارشناسا دیگه نمیان نظر بدن چون میگن همونی که اول گفتیم ولی خداییش قضیه الان خیلی فرق میکنه . دختره واقعا امادگی ازدواج نداشته و خودشم کاملا قبول داره . میگه شاید هم افسرده ام ولی با هم که هستیم واقعا شاده .
علاقه مندی ها (Bookmarks)