سلام خانم بهار زندگی،
متاسفانه تجربه چنین رابطه ای را داشته ام، میخواهم نظرم رو عرض کنم. دوستی پسر و دختر رو تشبیه میکنم به اعتیاد به مواد مخدر یا مشروبات الکلی. باهاش خلائی رو میشه پر کرد، ابتدای آن همراه با اوج لذت احساسی است اما در انتها پشیمانی و سرخوردگی بدی به همراه داره. در طول این رابطه طرفین مدام به امید رسیدن به اوج لذت ابتدایی هستند اما هر چقدر بیشتر تلاش میکنند، کمتر به نتیجه میرسند چرا که اساس اینگونه روابط اشتباهه. خشت اول چون نهد معمار کج، تا ثریا میرود دیوار کج!
خانم بهار زندگی دوستی پسر و دختر میتونه انتهای قشنگی داشته باشه، اما آمار نشون میده احتمال این پایان قشنگ خیلی کمتر از تصور عموم مردمه. اینگونه دوستی ها در ابتدا میتونه معصومانه و بی ضرر جلوه کنه اما به مرور و بدون اینکه طرفین فکرش رو بکنند وابستگی ایجاد میشه و هر دو وارد فاز احساسی میشن. نگید شما از این قاعده مستثنی هستید! در فاز احساسی میدان دادن به منطق خیلی مشکل میشه. مهم نیست چند سالتونه و چقدر ایمانتون قویه، آدم که از مریم مقدس و یوسف که در مقابل وسوسه به خدا پناه میبردند قویتر نیست. نلغزیدن در این مرحله کار حضرت فیله.
فرمودید میخواید وارد یک بازی بشید، خودتون رو با یکی سرگرم کنید و بذارید برید تا طرف مات و حیران بمونه. سوالم از شما اینه: آیا شما و ایشون اینقدر برای هم بی ارزش هستید که بخواید با دو انسان"بازی" کنید؟ مسلماً هیچ انسانی سزاوار به بازی گرفتن نیست. اما... سوال اینه که شکستن دل یک نفر چه سودی به همراه داره و چه چیزی از این رابطه کسب میکنید؟
من فکر میکنم کسی دل شما رو شکسته یا عواطف شما جریحه دار شده، یا شاید از نظر روانی خسته شدید. پیشنهاد میکنم کلاس موسیقی، یا شنا بروید و بیشتر در جلسات خانوادگی شرکت کنید تا کمتر احساس تنهایی کنید.
راستی، همه درگیر روابط دوست پسر دوست دختر نیستند. اکثر دختر خانمهای این فروم جزو اون همه نیستند... در ثانی، همه اگه کاری رو انجام بدهند آیا خود به خود اون عمل درست میشه؟ مسلماً نه! :-)
علاقه مندی ها (Bookmarks)