... کم ما و کرم تو .................

[فرشته مهربان]

آه از این نفس و روزنه هایش



آه از این ابلیس و نفوذهایس



راه خیالم را در پیش گرفته ، به خودبینی

سودای تمجیدها و حق به جانبی ها ،

هرجا نتوانسته در واقعیت آنرا آفتم قرار دهد

از راه خیال وارد آمده.

وه که چه وقتها نمازم را آلوده به پراکندگی

حواس از این خیالات ساخته و چه وقتها که در

آخرین لحظات نماز ، هوشیاری آمده که،ای وای....

اما کرم تو را ببین که بسنده می کنی به همان

قلیل در هوشیاری و از آن کثیر در غفلت و حواس

پرتی می گذری .



فردا عرفه است و نجوای پاکباخته ترینهای

عالم بشریت با تو ، و ما و فرصتی تا شاید با

این همنوایی بتوانیم جرعه ای بنوشیم از شهد

گوارای عشق .... آیا بهره می یابیم ؟........



و بعد قربانگاه نفس را می توان با ذبح منیت

اعتبار بخشید ، نمیدانم آیا می شود؟ می توانم ؟

اینرا خوب می دانم که می خواهم و می طلبم

که نصیب گردانی ، که بی اراده تو هیچ

چیز ممکن نیست ،

و به امر تو هیچ ناممکنی نیست

از ما ،به اذن وقدرت تو، طلب

و از تو، به لطف و کرمت ،امید اجابت

.