سلام دوست هنرمند و عزیزم. منم موضوع شما رو تجربه کردم. من بعد از فارغ التحصیلی بلافاصاله یه کار دولتی خوب پیدا کردم و مدت 6سال کار کردم. خیلی موفق بودم اما اصلا روحیم باهاش جور نبود. خیلی استرس داشتم و مسئولیت زیادی روی دوشم گذاشته بودن اما خب حقوقشم خوب بود. با اصرار و تشویق همسرم شغل دولتیمو استعفا دادمو برای خودم دفتر دستکی راه انداختم. الانم چند ماهه برا خودم دارم کار میکنم و خداروشکر بد نیست اما:
بیشتر دور و بری هام همش انرژی منفی میفرستادنو میفرستن. همش میگن اشتباه کردی.پشیمون میشی.نشستن تا پشیمونیمو ببینن.
در این میان مادرشوهرم و پدر شوهرم بدترین رفتارو نشون دادن.اولین بار که فهمیدن استعفا دادم. پدرشوهرم گفت ازتو انتظار داشتم عاقل تر باشی(یعنی من خلم) مادرشوهرم هم کلی ماچ و بوسه تحویلم داد اما همون لحظه به همه فک و فامیلش زنگ زد که وای این دختره پسرمو بدبخت کرده حالا بچم تنهایی چیکار کنه.چطور از پس زندگیش و قسطاش بربیاد(درحالیکه هیچ اطلاعی از وضعیت مالی ماندارنو هیچ کمکی هم نکردنو و خداروشکر قرار نیست بکنن.ضمنا وضع زندگی ما هم بد نیست که بخوان به این فکرا بیفتن....)
اما من هیچ عکسالعملی نشون ندادم. با لبخند همیشگیم به باباش گفتم من اینقدر به همسرم اطمینان دارم که بگه برو تو چاه بسودته چشم بسته میرم چون میدونم حتما درست میگه. این قضیه هم من مردد بودم همسرم مشوقمه. بعد هم همسرم باهاشون بحث کرد که چرا اینطور فکر میکنینو و میبینین که موفق میشه و.....
بعد ازونم چون دیدن من هیچ حساسیتی نشون ندادم(واقعا هم برام مهم نیست) و با این حرفا من ناراحت نمیشم و پسرشون بیشتر ناراحت میشه ادامه ندادن.امیدوارم بهتون کمکی کرده باشم.
ضمنا" فکر میکنم بهترین کمک شما همسرتون میتونه باشه چون هر عکسالملی جز بی تفاوتی شما مشکلو بدتر میکنه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)