به نظر من مهریه برای بیشتر خانمها یه جنبه ی معنوی و احساسی داره (هر چی بیشتر باشه ارزش من براش بیشتره) البته تا حدودی هم همینطوره به شرطی که این مقدار یه رقم معقولی باشه و واقعا "مهر"یه باشه نه "زور"یه.
اما آقایون:
1. اگه یه عاشق دلباخته باشن که بدون توجه به همه ی مسایل و با چشم بسته هر جور مهریه ای رو قبول می کنن. البته ممکنه بعدا که چشماشون باز شد، دیگه کار از کار گذشته باشه.
2. اگه یه آدم منطقی باشه و اهمیت مهریه (تا حد حفظ استقلال زن بعد از جدایی - خدای نکرده!) رو بدونه، با یه حساب دودوتا چهارتا میبینه که واقعا از یه مقداری بیشتر (مثلا 200 سکه) واقعا دیگه تامین کردنش کار آسونی نیست و اگه لازم شد همچین هزینه ای بکنه احتمالاباید روی خونه پدریش حساب بکنه. (البته آقایونی که خونه پدری بزرگتری دارن می تونن با اجازه پدرشون همچین ریسکی بکنن)
3. طبیعیه که توی شرایطی که با توجه به نوع مهریه، نرخ اون هم شدیدا دچار تلاطم و نوسان میشه و از طرفی مثالهایی رو از اطرافیانشون می بینن که مهریه واقعا "دادنی و گرفتنی" است، دچار نگرانی بشن.
پیشنهاد من به شما:
مهریه منطقی رو قبول کنید و مطمئن باشید که مهریه زیاد و غیر قابل تامین کسی رو خوشبخت نمیکنه. دوست دارید همسرتون به خاطر مهریه زیاد شما رو تحمل کنه؟ (فکر کنم یه همچین موضوعی توی این انجمن به چشمم خورده) دوست دارید از ترس به اجرا گذاشتن مهریه به خواسته هاتون تن بده و حس مسوولیت و سرپرستیش سرکوب بشه؟
چند سوال:
آیا شما رسما ازدواج کردید و مهریه تون ثبت شده یا در مرحله نامزدی هستید؟
گفتید که همسرتون گفته به همه بدبین شده، چرا؟
آیا اونقدر به همسرتون و زندگی آیندتون علاقه دارید که مهریه رو تا حد معقولی که مورد رضایت هر دو طرف باشه پایین بیارید؟ یا ترجیح میدید "حرف مردم" با زندگی احساسی شما بازی کنه؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)