دوستان به خدا من تا همین چند ماه پیش اصلا آدم شکاکی نبودم.تا اینکه اون اتفاق افتاد.اگه راجع به قضیه دوست دارید بیشتر بدونید می تونید تاپیک های قبلیمو بخوانید.
شوهرم خودش باعث شد که اعتمادم بهش از بین برود.تو برهه ای از زندگیمون که هر دومون معتقد بودیم بیشتر از همیشه عاشق همیم، شوهرم با همکلاسی دانشگاهش(11 سال پیش) که خودش می گفت یک زمانی دوستش داشته، تماس داشت.در حد تلفن و اس ام اس و چند تا قرار.ولی چه اس ام اس هایی... حتی رویم نشد محتوا شو به مشاورم بگویم. آخه چرا؟ مگه ما عاشق هم نبودیم؟مگه هر شب تو گوشم نمی گفت که عاشقمه؟پس چرا این کارو با من کرد؟ اون هم وقتی که هیچ مشکلی با هم نداشتیم.به خدا هیچ چیزی برایش کم نگذاشتم.تا قبل از این جریان مثل چشمام بهش اعتماد داشتم.پس تقصیر من چی بود؟ به خدا اگه یک کوتاهی کرده بودم بهتر با قضیه کنار میومدم.می گفتم به خودم این عیبم و رفع می کنم تا دیگه شوهرم سراغ کس دیگه ای نرود.ولی وقتی شوهرم بهم می گفت که تو ایده آلی، پس چرا بهم خیانت کرد؟
خانمی که خودش شوهر و بچه داشت هر روز حداقل 3-4 بار به شوهرم زنگ می زد.و اون هم متقابلا کلی اس ام اس و ...
تو رو خدا به جای سرزنش یه کم خودتون و بگذارید جای من. تمام زندگیمو نابود شده می بینم.نمی توانم دوباره اعتماد کنم.به خدا می خواهم. اما نمی توانم.
کمکم کنید لطفا
علاقه مندی ها (Bookmarks)