مرگ تدریجی من

[aphd]

دوست خوبم سلام مشکل شما ناراحت کنندست ولی اگه یه جور دیگه به خانوادت نگاه کنی میتونی مشکلت رو دیگه مشکل نبینی و اسمشو بزاری دلسوزی البته یه کم زیادی.دختره خوب من دختری رو میشناسم که طویه شهری دانشجوئه ولی حتی یکی نیست ازش بپرسه تو اون شهر چه میکنی کی میری کی میای یا اصلا چرا تو بعد از فارغ التحصیلی برنمیگردی خونت.بین عزیزم به نظر من اون دختر اگه بفهمه که تا این حد بی تفاوتی یعنی بود و نبودت مهم نیست دیگه هیچ وقت پزه آزادیشو به کسی نمیده.شما وارد دانشگاه شدی اگه بتونی فکرتو عوض کنی که بعد از تموم کردن درسم میتونم جایی سر کار برم و بعد با آدمی متناسب ازدواج کنم این انگیزتو بیشتر میکنه البته باید بگم که روزی بعد از ازدواج دلت واسه سخت گیری های پدر و مادرت تنگ میشه .به فکر آینده باش که روشنه.



در زندگی روی هر مسئله ای تمرکز کنیم عین اون برامون پیش میاد.[color=#000000][size=medium]

به چیزای خوب فکر کن