ادم بی زبون؟
یعنی میخواد شما فقط تابع مطلق باشین و انتقاد نکنین؟
خب اگر فکر میکنین مشکل از طرز حرف زدن شماست .خب سعی کنید برخورد بهتری داشته
باشید.
[
نظرخانوادتون چی بود و الان چی هست در مورد نامزدتون و همچنین دوری از شما?
فاصله ی ۸ ساعت زیاده ولی نه اونقدر.
برنامه ریزی کن و نقاط مثبت رو ببین و سعی کن که اگر از خانواده دوری ٫حداقل داری پیشرفت
میکنی.
اگر تصمیمتون بر اینه که اونجا بمونی خواهرانه بهتون میگم اصلا خانوادتو نگران نکن و فقط از
نکات خوب بهشون بگو که علاوه بر غم دوری٫ دیگه غصه ی دیگری نداشته باشن.
"خیلی وقت هم هست به خاطر حرف اطرافیان که وای چجوری میخوای بری اونجا...مامانت نیست ...همش شبا گریه میکنم که نمیتونم تحمل کنم دوری رو..هر روز مامانم و بابام رو میبینم گریم در میاد..
به حرف دیگران توجهی نکن.مسلما سخته ٫ولی پدر و مادرها خوشبختی بچه هاشون رو میخوان.
"حتی وقتی میرم شهر اونا با اینکه خیلی بهتر از شهر خودمه ولی همش شبا زیر پتو گریه میکنم که چه غلطی کردم..کاش نامزد نمیکردم..اگه اطرافیان نامزدم هم حرفی بزنن بهم انقدر گریه میکنم و زنگ میزنم میگم که نمیتونم من میمیرم اینجا..."
اگر واقعا قصد ادامه رابطه رو داری و تصمیم قطعی گرفتی باید خیلی صبور تر باشی و شوهرت
و زندگی برات مهم باشه.
"چند وقته همه فکرو ذهنم شده دوری از خانوادم...استرس..شک...فرهنگا متفاوت..وای..بابام هروز بهم میگه اینا خوبن فلانن...ولی من همش میگم نه من نمیتونم بمونم اونجا..این استرس از طرف اونا بهم وارد شد.سر تضاد فرهنگی و عصبی بودن نامزدم..میدونین کوچیکترین کارا و حرفا تو ذهنم میمونه...اونا خیلی تلاش میکنن بهم خوش بگذره ولی یه حرف سرد که میشنوم دیگه بقیه کاراشون به چشمم نمیاد..منم ادم جواب بده ای شدم.."
خیلی دقت کن ٫از سر احساسات تصمیم نگیر .
تا عقد نکردی فرصت بهتری هست برای موندن و یا رفتن.
در اخر, همه چیز به شما بر میگرده هیچ کس قرار نیست جای شما باشه.
خود شما از همه بهتر در جریان هستید و خود شما تصمیم گیرنده.
علاقه مندی ها (Bookmarks)