مادر گرامی؛می دانم که دوست دارید فرزند خود را آنگونه که دوست دارید تربیت کنید،ولی باید کودک را درست تربیت کرد،نه هر جور که دلمان خواست.
ببینید شما اصلاً حق این را ندارید که برای به کرسی نشاندن حرف خودتان او را بزنید!!!من خیلی متأسفم.این از دسته تربیتهای داخواهانه است،بلکه باید سیاست بی اعتنایی را پیشه کید.ما در خانواده خود دقیقاً همانند فرزند شما را ادشتیم،او در برابر غذا خوردن لجاجت می کرد،ولی ما غذایمان را می خوردیم و او هم هر وقت گشنه اش می شد،می رفت سراغ خوردن.همین.
اکنون خودش در سفره اندختن پیشقدم می شود.
اکنون خوابیدن یا نخوابین یک بچه چهار ساله که این حرفها را ندارد؛وانگهی سن چهار سالگی،سن ویژه ایست که این واکنشها را می طلبد.ای از این.
در مورد پاسخ درود دیگران را ندادن،باز هم این شمایید که دارید،سخت گیری بیجا می کنید . . .خوب خجالت می کشد دیگر!!از او چه انتظاری دارید؟من هم می گویم که با تشویق+شکیبایی+بی اعتنایی+خونسردی همه این مشکلات طبیعی و نه غیر طبیعی فرزند دلبندتان حل می شود.