به نظر من ببوگلابی بودن یا نبودن خیلی به طرز تفکر ما بستگی داره. یعنی مهم اینه که ما از نظر خودمون نسبت وضعیت و حالمون چه احساسی داریم.
اگه گریسکاری روزانه موها، ولخرجی، رفیق بازی و .... برای شما ارزش باشه؛ در صورتی که این کارها رو انجام ندی ببو گلابی هستی.
اگر هم نماز خوندن و تواضع و پرهیز از قیل و قال براتون ارزش هست، بازم اگه اینا رو رعایت نکنی ببو گلابی هستی.
به نظر من مهم قضاوت خودته نه قضاوت دیگران چون هر کسی (یا گروهی) شما رو طبق ارزشهای خودش (یا خودشون) قضاوت می کنه.
نمی دونم اینجا جای این مطلب هست یا نه، اما یه جمله با این مضمون شنیدم (احتمالا از یکی از امامان ما): اگر در دستت یک گردو بود و همه مردم عالم گفتند که اون یک تکه یاقوته، این تو هستی که مطمئنی اون یک گردو هست و برعکس اگر یک تکه یاقوت توی دستت باشه و همه بگن که اون یک گردو ست، بازم این خودتی که می دونی اون یک تکه یاقوته!








علاقه مندی ها (Bookmarks)