سلام آقا سید
من نظرات خودم را میگم، حس قلبیم، با وجود اینکه یه زندگیه وحشتناک رو سپری کردم و تجربه دارم و از بیرون گود حرف نمیزنم!
چند سوال مطرح کرده بودین:
چرا بدون ازدواج نمیشه کامل شد؟نمیشه به اوج رسید؟ ازدواج چیه که ما را به اوج میرسونه؟
شما چرخی در قانون آفرینش بزنین، خداوند برای هر کدوم از ما جفتی در نظر گرفته، هر حسی در وجود ما نهادینه شده به منظور خاصی بوده، چیزی راجع به قانون تکامل مطالعه کردین؟ تا حالا فکر کردین چرا میل به ازدواج داریم؟شاید جدای مسایل عرفانی و فلسفی که شاید بتونم صفحه ها براتون بنویسم، نهادینه شدن این میل جهت بقای نسل بشریت هست، انسان چند بعد داره، در بعد اجتماعی، انسان به تنهایی و چه بسا سهل تر میتونه به اوج موفقیت برسه! اما در بعد احساسی به دلیل نهادینه شدن حس بقای نسل در وجودمون ونیاز به جنس مخالف، تا مزدوج نباشی همیشه یه حسه کمبود وجود داره!.....
یه مثال ساده میزنم، تا حالا دو قطعه فلزی یا چوبی یا پلاستیکی نر و ماده را دیدین که باید کنار هم قرار بگیرن تا قطعه ای رو بسازن برای کاربردی خاص! هر کدوم قطعه نر یا ماده با وجود ارزش گرانبهاشون در کنار هم، به تنهایی کار بردی ندارند و اگر در کنار هم قرار نگیرند بلا استفاده هستند! حالا تعمیمش بدین به ازدواج!
ازدواج چیه که ما را به اوج میرسونه
یک مثال ساده میزنم، میخواین به یک مسافرت تفریحی برین، تنها خوش میگزره یا وجود یه دوست همراه و هم پا و صمیمی!
یه استادی بود باوجود تخصصشون در مدیکال، برای یه مجله مطلب فلسفی و عرفانی مینوشتند، یه بار بهم گفت، ازدواج مثل پرواز کردن میمونه، جفت مناسبت را پیدا کنی، میشین هم پرواز هم، شوق پرواز کنار هم دارین و به دور دستها بدون خستگی پرواز میکنین در نهایت به اوج میرسین! خدا نکنه جفتت مناسبت نباشه که اونوقت میشین قفس هم!
بدون حساب دو دو تا 4 تا یعنی چی؟
یعنی چرتکه ننداختن، در نظر گرفتن برخی معیارها مثل فرهنگ مشابه، هم کفو بودن یا... لازم هست اما اینکه دنبال برتری خاص در طرف باشین، یا فقط دنبال زندگی و جفت آرمانی با ویژگیهای منحصر بفرد مادی و ظاهری و تحصیلی و رفتاری!!!
برای ازدواج تنها حس نیاز کافی نیست،
این حس را دارین چون زمانش رسیده تا این حسه بالقوه نهادینه را بالفعل کنین، من توان بالقوه برای ورزش دارم اما آیا همین برای قهرمانی کافی هست؟
باید شناخت کاملی از خود و خواسته هاتون داشته باشین، خودتون را بهتر بشناسین، راحت تر میتونین فردی نزدیک به معیارهاتون پیدا کنین!!
آخه همیشه یجوری گفته میشه که انگار همه مسولیت احساس و عواطف ی خانوم به عهده مرد هست
آخ از دست شما، با هیچ زنی ارتباط نداشتین، مطالعه خاصی هم نکردین، کجا دیدین همه مسئولیت احساس و عواطف زن با مرد هست؟ در روابط زناشویی اطرافیانتون مثلا پدر و مادر دقت بیشتری کنین، اینجوری هست؟
شما اگر سعی کنین، به همسرتون به عنوان یک انسان مستقل نگاه کنین، به عقایدوشخصیتش احترام بزارین، روزی نیم ساعت براش وقت بزارین و گفتگو صمیمی داشته باشین(در حد حال و احوال)، و گاهی شنونده مشکلات و چالشهاش در زندگی باشین، و سعی کنین دوستش باشین در ابتدا وروزی 10 ثانیه هم وقت بزارین و ابراز علاقه دو طرفه کنین، میشین یه همسر آرمانی و ایده ال،
همونقدر که شما به حس دوست داشته شدن نیاز دارین، نیاز دارین تا کسی را دوست داشته باشین و متقابلا همسر آیندتون!
والا به خدا تصور غلطی از خانمها دارین!
درست از یه جنس نیستیم، نوع نگاهها در دو جنس متفاوته، خانمها جزئی و سطحی نگر تر هستند و آقایون کلی و دور نگر تر و آینده نگر تر، اما این دلیله ضعف خانمها نیست
حکایت همون قطعه نر و ماده هست که با وجود تفاوتهاشون برای تکمیل یه قطغه ارزشمند کنار هم قفل میشن!
زندگی مگه همش با منطق میشه جریان داشته باشه؟ همون جور که همش با احساس نمیتونه در جریان باشه،
این تفاوتها لازم و ملزوم همند، باور کنین،
من نمیگم دوستی کنین، از قلعه بیرون اومدن ، یعنی درک بیشتر از جنس مخالف هست،
بررسی دقیق تر مواردی که حس میکنین تقارب بیشتری با هاشون دارین!
بازم میگم اینقدر چرتکه نندازین تو ازدواج، این همه برنامه ریزی میکنین، نکته سنجی میکنین، همه چیز و میخواین سر جاش بزارین، همین کیسم امکان داره پیدا کنین، اما تو زندگی یه جاهاییش با نکاتی روبرو میشین که برنامه براش نرختین، راجع بهش فکر نکردین، اونوقت به هم میریزین و تسلططتون را به زندگی از دست میدین!
یادمه بچه بودیم، یه کارتونی پخش میکررد به اسم فوتبالیستها، تو یکی از قسمتهاش، فوتبالیستها با تیم مدرسه نخبگان میخواستند مسابقه بدن، همه نخبگان به سیسمی اتصال داشتند برای گرفتن برنامه و کامپیوتر بهشون اعلام میکرد چکار کنن چون با کامپیوتر حرکات و عکسالعملهای فوتبالیستها رو دقیق بررسی کرده بودند و میدونستند در چه جایی هر کدوم چه عکسالعملی نشون میدن، گیم اول فوتبالیستها باختند، گیم دوم همشون تاکتیکهاشون را تغیر دادند، مثلا بازیکن چپ پا فقط با راست بازی میکرد، یا ...
دیگه تیم نخبگان چون هیچ برنامه ای از کامیوتر در یافت نمیکردند، نتونستند حرکت کنندد و تسلط را رو بازیشون از دست دادند، و در نهایت فوتبالیستها با تصمیم در لحظه بازی را بردند.
زندگی هم همینه، شناخت موقعیتها، شناخت کامل طرف مقابل، در لحظه تصمیم گرفتن ، .... خیلی همه چیز قابل پیش بینی نیست!
در مورد معیارهاتون هم بگم ، همه ما بهترینها رو میخوایم، کیه که نخواد! اما آیا خودمون بهترین هستیم برای جفتمون؟
تنها چیزی که میتونم بگم اینه که ما از آینده خبر نداریم، همه چیزم نمیتونیم برنامه ریزی کنیم و کسی را دقیق مطابق معیارهامون پیدا کنیم، اما یه راه آسون وجود داره...
معامله کنین با خدا، ازش کمک بخواین ...............
علاقه مندی ها (Bookmarks)