نوشته اصلی توسط hichkas.a
می فهمم تو چه شرایطی هستی،من هم تو این شرایط بودم و بعضی وقتها سخته که احساست خوب نباشه اما بخوایی به داشتن احساس خوب فکر کنی.
زیباییهای درونت می تونه تو رو از درون آروم کنه و چه حسی بهتر از حس آرامش!
می دونم بعضی وقتها از محیط به آدم فشار میاد اما اگر قرار باشه خودمون هم به خودمون بدی کنم اوضاع بدتر نمیشه؟
اگر از بیرون ما رو درک نمی کنن خودمون هم باید به خودمون بدی کنیم؟اینطوری درست میشه؟!
من کاملا درک می کنم چی میگید.حتی اگر در یه بیابون باشیم دوست داریم فکر کنیم تو بدترین شرایطیم اما برای کم کردن شرایط سخت، میشه بگردیم چند تا چوب خشک پیدا کنیم و یه آتیش راه بندازیم که هم از سرمای بیابون در امان باشیم هم از گزند جانوران و خزندگان در امان باشیم.نمی تونیم؟
از هدفها گفتید...
میشه شما یه نفر رو پیدا کنید که به هدفش رسیده باشه اما سنگ جلو پاش ننداخته باشن؟
من نمی دونم شما دنبال چه هدفهایی هستی!هدف هر کدام از ما ممکنه فرق کنه.برای من هدفها فقط رسیدن به دکترا،یا امکانات آنچنانی،یا خونه و....نیست.
گاهی با یه کمک کوچک به پدر و مادر میشه حسی پیدا کرد که در دکتر و مهندس شدن نیست.
گاهی در دعا کردن برای خود و دیگرون نیرویی هست که در هیچ نیروگاهی نیست.
گاهی یه کار خوب که برای خودمان انجام میدیم کلی خودمون رو تحسین می کنیم
.....
زندگی همینه دوست من
ذره ذره انرژی هایی که از هدفهای خوبت می تونی بگیری می تونه تجمیع بشه و نگرش تورو به دنیا عوض کنه.
برای رسیدن به خواسته هامون نیاز به امید داریم.برای اینکه امیدوار باشیم نیاز به تکیه گاه داریم و من تا حالا تکیه گاهی بهتر از خدا ندیدم و نخواهم دید.
پس به این نتیجه رسیدیم. ارتباط با خدا===>امید===>هدف گذاری===>فکر وعمل===>نتیجه
اول بگردیم ببینیم در این پیچیدگیهای دنیا خدا رو کجای دلمون گم کردیم.









علاقه مندی ها (Bookmarks)