در راه مصالحه و سازش( جدایی از همسرم و دخترم 2)

[آزرمیدخت]

[align=justify]

نمی تونم اجازه بدم دخترم زیر دست یه مرد دیگه بزرگ بشه.

دوست عزیز، حالا مرد دیگه کجا بود؟!!! دغدغه اصلی همسرتون تامین زندگی و آسایش دخترتونه.

گفت تو همش فکرت ازدواجه، اصلا به من چه، تو حق داری تنها نباشی، ولی منم نمیذارم دخترم بیاد زیر دست یه زن دیگه

یه مادر از خیلی از حقوق طبیعی خودش بخاطر فرزندش می گذره... چون خودش رو "حق" فرزندش می دونه... همسر شما هم داره نشون می ده استثنا نیست!

برعکس شما که دخترتون رو حق خودتون می دونید!

موضوع تعیین جریمه نیست،

یک احساس طبیعی پدرانه است.

آقا آرش! این احساس طبیعی یک پدر نیست! این احساس یه مالکه... نگاه شما به همسر و فرزند و خونه و زندگیتون، نگاه یک مالک هست! به درون خودتون رجوع کنید، ببینید اشتباه می کنم؟

من چطور باید شادش کنم؟

شما بیشتر از ده سال باهاشون زندگی کردید، طبیعتا شما بهتر از هرکسی باید جواب این سوال رو بدونید...

بچه که نیست، اگر زندگیشو حتی ذره ایی بخواد، باید عکس العملی نشون بده،

چرا نباید زندگیش رو بخواد؟ اون یه زنه که قراره تو این کشور با هیولای طلاق دست و پنجه نرم کنه!

اما همسرتون در مقابل یک ترازو ایستاده، تو یک کفه ی این ترازو میل ایشون به زندگیش هست، و تو کفه دیگه شواهدی مبنی بر بی فایده بودن بازگشتش.

شما کفه دوم رو سبک کنید، و ببینید چطور به سمت زندگیش پرواز می کنه...[/align]