در راه مصالحه و سازش( جدایی از همسرم و دخترم 2)

[آزرمیدخت]

[align=justify]

بهش دوباره گفتم یکی از شرطام اینه که تو اگر ازدواج کنی دخترمون باید بیاد پیش من، گفت اگر تو ازدواج کنی چی؟ اگر تو حق داری ازدواج کنی منم حق دارم، بعد یهو انگار جوش اورد گفت تو همش فکرت ازدواجه، اصلا به من چه، تو حق داری تنها نباشی، ولی منم نمیذارم دخترم بیاد زیر دست یه زن دیگه

دست از این قبیل قدرت نمایی ها بردارید!!

چرا برای خوشبختی و ازدواجش جریمه تعیین می کنید؟! مگه قرار نیست قبل از جدایی با هم دوست باشید؟ شما اسم اینو می گذارید دوستی؟ ایشون اگه تا حالا هم از شما متنفر نباشن، با این حرفها متنفر می شن!

براش آرزوی شادی و خوشبختی در کنار مردی بهتر از خودتون رو بکنید. و بگید که دخترتون حق انتخاب داره که جایی که شادتره، همونجا بمونه، چه در کنار من، چه شما و همسرت.

آقا آرش، امروز که شما دارید تلاش می کنید دل همسرتون رو بدست بیارید، این برخوردتونه، در حالت عادی برخوردتون چه شکلیه؟!

واقعا یک لحظه بشینید پیش خودتون فکر کنید آیا همسرتون در کنار شما روزهای زیبا و شادی رو خواهد گذروند؟

شاید این جدایی فرصتی باشه برای خودشناسی...

به جای این همه شرط گذاشتن! ازش بخواید بهتون کمک کنه خودتون رو بهتر بشناسید و به انسان بهتری تبدیل بشید. بعنوان یک نزدیکترین دوستتون ازش خواهش کنید این لطف رو در حقتون بکنه (اگه صداقت رو در نگاهتون ببینه، فکر نمی کنم رد کنه). به این شکل طلاق هم فعلا به تعویق میفته.

البته قبلش لازمه ته دلتون بخواید تغییر کنید...

قبل از تلاش برای بازگردوندنشون، تلاش کنید قدرت شاد کردنشون رو داشته باشید...[/align]