ممنون از توجهتون
معذرت می خوام من تازه عضو شدم و آشنایی نداشتم.
2 سال هست که با هم آشنا هستیم،طی این مدت حدود 4 ماه با هم ارتباط جدی تری داشتیم که وابستگیمون مربوط به اون زمانه،البته به خاطر طولانی شدن ماجرا و اینکه می دونستیم آسیب موندن توی اون شرایط بیشتره، زود جلوی پیشرویمون رو گرفتیم و ارتباطمون رو خیلی کم کردیم
ابتدای رابطه اصلا مشکل اقتصادی به این شکلی که الان بحثش شده مطرح نبود و بیشتر به خاطر سربازی ایشون بود که مدتی طول کشید.به خاطر همین من فکر می کنم که ایشون اعتماد به نفس خودشون رو نسبت به این مسئله از دست دادن و خیلی سیاه بینی می کنن.
تقریبا یک سالی هست که رابطه قطع شده اما ماهی یکی دو بار با من تماس می گیره و از حالش باخبرم ولی نمی تونم الان دقیقا بگم نسبت به سال گذشته چه موقعیت اقتصادی پیدا کرده.اما با توجه به شناختی که از تواناییش دارم و اشاره ای که خودش کرده، می دونم نهایتا تا دو سال آینده به چیزی که می خواد می رسه.
پسری نیست که بخواد منو وادار کنه به انتخاب خودش و کاملا به عهده خودم گذاشته که تصمیم بگیرم.
من در حال حاضر هنرجوی یکی از موسسات هنری هستم و تا شهریور ماه سال آینده فارغ التحصیل می شم.قصد دارم بعد از طی این دوره برای فوق لیسانس شرکت کنم و در غیر اینصورت حتما مشغول به کار میشم.
ببینید،من الان با احساسات و منطق خودم درگیر هستم،از طرفی می دونم انتخاب خوبی برای من هست و از طرفی می بینم 2 سال دیگه باید صبر کنم، نمی تونم تشخیص بدم تصمیم درست توی این شرایط چیه.
فکر می کنم بهترین کار این باشه که ما هر دو باهم برای مشاوره حضوری به یک روانشناس مراجعه کنیم.چون جدای این مسئله هر دو از لحاظ روحی خسته شدیم.اما نمی دونم مطرح کردن یه همچین پیشنهادی در این شرایطی که دیگه ارتباطی به اون شکل وجود نداره کار درستی هست یا نه.
خیلی ممنون آقای امید
من این سخنرانی که لینکش رو گذاشتید قبلا گوش دادم
همچنین سخنرانی های دیگه ای هم از دکتر فرهنگ هلاکویی،دکتر مجد ، دکتر بانکی و ...
کتاب و مقاله هم زیاد خوندم
علاقه مندی ها (Bookmarks)