سلام
به خاطر موفقیتتون تو درس خوندن و در کنارش داشتن یه همسر خوب و یه فرزند تبریک میگم.
موقعیتم با موقعیت شما خیلی فاصله داره ولی خیلی پیش اومده که حس کنم راهمو اشتباه اومدم البته این حس مقطعی بوده و متاثر از شرایط محیطی. تو وضعیت شما اینکه محل کار جدیدتون با تصورتون فاصله داره یا بیماری مادرتون و... عواملی هستند که موجب دلسردی میشه ... این حس دلتنگی گاهی وقتا حتی اگه در کنار خانواده هم باشی پیش میاد.
راهکاری که به ذهنم میرسه اینه که با مادرتون تلفنی بیشتر در ارتباط باشید و سعی کنید از همین راه دور بهشون ابراز محبت کنید . سعی کنید واسه ارتباط با فرزندتون از یه برنامه استفاده کنید که آثار حضور کمرنگتون در گذشته با رفتارها و برخوردهای فعلیتون جبران بشه یا حداقل آثار مخربش کمتر بشه.
نگران وضعیت شغلیتون هم نباشید. امکانات اعضای هیات علمی تو شهرهای مختلف تفاوتشون اونقدرها هم فاحش نیست.سعی کنید تمرکزتونو روی کار و درس مسائل مربوطه کمتر کنید بیشتر به خانوادتون توجه کنید. شاید نتونید یه فرزند فوق العاده خوب برای مادرتون باشید (بخاطر دوری راه و فرصت هایی که تو گذشته از دست دادید) ولی می تونید همسر و مادری فوق العاده باشین می تونید استاد فوق العاده هایی هم برای دانشجوهایی که تو یه شهر کوچیک هستند و امکانات کمتری دارند، باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)