دوست پسر مادرم

[بهار.زندگی]

سلام دوست عزیز.به همدردی خوش اومدی.

کاملا بهت حق میدم که ناراحت باشی..خصوصا الان که پدرت رو هم ازدست دادی.اما ...اما ...اما

بین یه زن و شوهر مسائلی هست که حتی بچه هاشون حتی اگه باشون خیلی صمیمی هم باشن متوجه نمیشن..حتما مادرت هم مشکلی داشته که از دید شما پنهون مونده..
خوب الان پدرتون نیست و خواهر و برادرات هم حق دارن کنار مادرشون زندگی کنن..بهترین راه اینه که به مادرت محبت کنی و کم کم بهش نزدیک بشی.باید اونقد بهت اعتماد کنه که به پیشنهادت مبنی بر مراجعه به مشاور توجه کنه.

میدونم مادرت راه رو خطا رفته اما شاید بد نباشه توسط یه متخصص بررسی بشه..

در کنارش شما در حدی که به زندگی خودتون لطمه وارد نشه میتونین زیر نظرمشاورش بهش کمک کنید.

میدونم با این حس و حال میگی نمیشه با مادرت خوب باشی ولی بازم میگم ما ازهمه چیزاگاه نیستیم.پس تو سهم خودت ازکارای خوب رو انجام بده و مطمئن باش هر کسی پیامد رفتارشو میبینه.

امروز هم پیش خاله م بهش همه ی حرفایی که تو دلم بود زدم و اونم مثه همیشه نفرینم کرد و از خونه زدم بیرون.

دیگه اینکارو تکرار نکن..اصلا لزومی نداره دیگران ازمسائل خصوصی شما باخبربشن.اینطوری به ضرر خودتونم هست..در هرصورت شماها با فامیل هم در ارتباطین و بهتره وجهه خودتونو خراب نکنید.خصوصا این واسه خواهر برادرای مجردت گرون تموم میشه.

اگه مادرتونو رها کنید بیشتر به سمت اون مرد میره.

این هم که اصلا شما نباید اس ام اس های مادرتونو میخوندین گفتنش الان فایده نداره..در هر صورت این مشکلی بین پدر و مادر شما بود که باید خودشون حلش میکردن..شاید لازم بود پدرتون قاطعانه تر عمل کنه و ..هر چند اصلا دلم نمیخواد پشت سر مرده حرف بزنم..امیدوارم روحش قرین رحمت باشه.

موفق باشی