مگه اين جا تاپيك حال واحوال ياران همدردي نيست؟منم اومدم از حال واحوالم بگم....
بيش از يك ساله توي اين تالار عضو هستم،در برهه اي از زمان كمكهاي دوستانم در اين تالار زندگيمو از لبه ي پرتگاه نجات داد،دقيقا پارسال ماه رمضان اوج مشكلات زندگي مشترك من بود!وحالا امسال بازم ماه رمضانه،بعضي از اون مشكلات حل شدن،بعضيهاشون براي هميشه بايگاني شدن وپرونده ي بعضيهاشون هنوزم باز مونده....اما تفكر من در اين يك سال به حدي تغيير كرده كه زير بار هيچ مشكلي خم نميشم،اصلا انگار زندگيم شده مثه بازيهاي كامپيوتري كه مسائل زندگي غول مرحله هاي مختلفه! و من هر وقت ميتونم يه مرحله رو رد كنم واون غولو بكشم(مشكلو از سر راهم بر دارم) چون دارم رشد ميكنم چون دارم به سمت مرحله ي بالاتر ميرم ممكنه با غول بزرگتري روبه رو شم اما در طي اين مراحل توان من هم مدام داره بالا وبالاتر ميره...
بگذريم....
ميخواستم بگم چيزي كه بيش از همه در اين يك سال گذشته ياد گرفتم اين بود ظرفيت انسان بسيار بسيار بسيار بسيار بيش از اون چيزيه كه ممكنه تصور كنيم.و فقط وقتي كه خودمونو در بوته ي آزمايش بگذاريم اين ظرفيتها خودشونو نشون ميدن.حواسمون باشه زير بار مشكلات به جاي بروز ظرفيتها و افزايش تواناييهامون باعث كشتن استعدادها و اميدهامون نشيم.
براي همه يياران همدردي آرزوي موفقيت و سربلندي ميكنم
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)