دوست گرامی
1 و مهم تر از همه: همسر آدم کسی نیست که آرای دینی و سیاسی شما را بفهمد. به خصوص که شرایط کشور ما به گونه ای نیست که بتوان در مورد این مسائل گفتگوی مثبت کرد. لطفا این بحث های بیهوده را پایان دهید.
2: قضاوت در مورد ظاهر آدم ها درست نیست و چیز های که گفتید جزو اعمال فردی آدم هاست. لازم است که حساسیتتان در این مورد را کاهش دهید. ضمن اینکه این تصور را در ناخودآگاهتان از بین ببرید که چون نماز می خوانید و روزه می گیرد بنده مقرب خدا هستید و همسرتان از رحمت الهی به دور ... هم چنین، کاملا با دوستان موافقم که اگر این موضوع برایتان خیلی اهمیت دارد، زمان اعتراض همان زمان خواستگاریتان بود، نه اکنون. پس دیگر به او اصرار نکنید. (توقف راهکار گفتاری) در مقابل می توانید با ریسمان محبت و عشق(راهکار کرداری) او را به خود و دینتان جذب کنید.
3: چه ایرادی دارد فرزند شما در محیطی بزرگ شود که بتواند دنیا را از دریچه های متخلف (دیدگاه های مختلف شما و همسرتان) ببیند و آزادنه و نه ارثی، زیباترین دریچه را خود انتخاب کند؟ به نظرتان چنین ایمانی والاتر نیست؟ ضمن اینکه شما هنوز هم می توانید با اخلاق خوب و کردار تحسین بر انگیزتان، راه درست را به فرزندتان نشان بدهید. غیر از این است؟
شاد باشید.








علاقه مندی ها (Bookmarks)