سلام دختر بهار
پست همه دوستان مخصوصا یک زن امیدوار خیلی جالبه
همسر من هم مثل شما مواقعی که حس و حال عبادت نداشته باشه عذاب وجدان میگیره که این چه نمازیه که من میخونم بی جال و حوصله و بدون دقت لازم.
من هم همیشه بهش میگم نماز واجبه چه در اون لحظه حوصله خوندنش رو داشته باشی و چه نداشته باشی.اصلا داشتن حال و هوای عبادت جزو ارکان نماز نیست و نداشتن حوصله باعث باطل شدن نماز نمیشه فقط آدم رو توی مسیر کمال شاید بالا نبره.گاهی خیلی به دل آدم میشینه و گاهی نه.ولی وقتی واجبه در هر حال باید بخونی چه حوصله داشته باشی و چه نه.
هر چند من معتقدم همون نماز بی روح هم روی نفس آدم خیلی میتونه اثرگذار باشه...
از نظر عقلی ثابت کردن حضور خدا ساده است و خودت هم که ظاهرا به طور کامل میدونی
به نظر شما اگر آدمهایی که معتقدن خدایی وجود نداره در هر جایی از دنیا اگر وسط دریا توی کشتی گرفتار طوفان بشن بازهم میگن خدا نیست و بهتر که این زندگی پوچ و بی هدف در حال تمام شدنه!در اون لحظه اونها هم از خدا درخواست نجات میکنن.پس همه آدمها در ضمیر ناخودآگاهشون به خدا معتقد هستن (به طور حسی و جدا از دلایل عقلی) فقط گاهی این حس رو سرکوب میکنن و میگن خدا نیست و زندگی پوچه...
بهار جان من تقریبا هیچ آدمی رو ندیدم که همیشه حال و هوای عبادت داشته باشه (خوب ما از اولیا متفاوتیم) پس اگر گاهی اون حس رو نداری دلیل بر مشکل داشتن شما نیست.
ضمنا حس و حال عبادت داشتن الزاما حال دعا کردن و ... نیست یکی از متخصص های دینی توی تلویزیون میگفت نشستن زن و شوهر در کنار هم و صحبت محبت آمیز باهم عبادته و اجرش از تعداد زیادی نماز (تعدادش رو یادم نیست) بالاتره.در متون دینی هم آمده که کار کردن عبادته پس اگر مایل به نشستن پیش همسرت هستی یا در کارت جدی هستی هم بدون توی حال و هوای عبادت هستی.
من متخصص مسایل دینی نیستم و امیدوارم تونسته باشم کمکت کنم یا حداقل شما رو بیشتر سردرگم نکرده باشم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)