یه تجربه ی مزمن . . .
توی زندگی دردایی بهت وارد میشه
هر کدومشون مثل یه خنجر توی روحت وارد میشن
خنجرای کوچیک،
خنجرای بزرگ
بعضی از خنجرا رو خودت تنهایی از عمق روحت بیرون میکشی
بعضیا رو بقیه بهت کمک میکنن و بیرونشون میکشی
بعضیا رو هم متوجه نمیشی، چه کسی، چه وقتی، کجا و چه جوری تو رو از شر اونا خلاص کرده
به مرور زمان زخمشون بهتر میشه
جاشون میمونه
دیگه درد نداره
فقط یادت میاره که چه روزای سختی رو گذروندی
اما...
اما یه واقعیتی هست
که نمیشه ازش فرار کرد
قرار نیست همه ی خنجرا بیرون کشیده بشن
بعضیاشون توی روحت باقی میمونن
حتی،
حتی شاید هر روز بیشتر فرو برن
با خنجرای موندگارت کنار بیا تا بیشتر از این اذیت نشی
کم کم نسبت به دردشون بی حس میشی







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)