آتنای عزیز شما درست میگین من طلاقم طبق قوانین ایران بود اما چون مقیم اینجا هستیم من می تونم اینجا قانونی شکایت کنم و دادگاه برای بچه یه شماره حساب باز میکنه و طبق هزینه های اینجا پدر بچه باید ماهانه به حسابش پول واریز کنه ..اینجا مثل ایران نیست .پرداختها باید متناسب با سطح زندگی و هزینه های بچه باشه ..اینو خودم می دونم .اما مشکل دو تاست اول اینکه من حوصله کشمکش با علی رو واقعا ندارم .ترجیح می دم اصلا توی زندگیم نباشه و دوم اینکه این مشروط به اینه که علی بیاد اینجا و یا اینجا زندگی کنه ..مردیکه چند تا پاسپورت اصلی با چند تا عنوان متفاوت داره کجا میشه گیرش آورد؟؟!! آب در هاون کوبیدنه..
بالهای صداقت عزیز مشکل من الان این نیست که بخوام اینجا بمونم یا بیام ایران ..فربد با محیط ایران بیگانه نیست .مشکل مدرسه و زبان و .....مشکلات فرعی هستن ..من به اینها خیلی زوم نمی کنم .مشکل اصلی من اینه که نمی دونم باید برای بزرگ کردن فربد به علی تکیه کنم یا نه؟؟ من قلبا دلم نمی خواد علی توی زندگی ما نقشی داشته باشه اما این نظر منه ..من نمی تونم به فربد اینو تحمیل کنم و اگه بهش فشار هم بیارم ممکنه روی روانش اثر مخرب داشته باشه این بچه دوست داره پدرش حمایتش کنه ولی فربد یه شخصیت مستقله ..اگه بخواد روی کمک پدرش حساب کنه این حق شرعی و قانونیشه ..کما اینکه دوست داره حمایت پدرش رو داشته باشه مشکل من اینه که نمی تونم تشخیص بدم برای این انتخاب باید فربد رو به چالش بکشم یا نه...این بچه مفهوم رنج و سختی را می دونه.تمام سالهای عمرش که رفاه نبوده ..اینقدر پستی و بالایی کشیدیم و دربدری و جابجایی که با این سختی ها غریبه نیست ..تمام عمرش هزینه تصمیمات علی رو پرداخته .چیزی که نیاز داره الان ارامشه .درگیر رفاه هم نیست .اون اصلا براش مهم نیست ما خونمون چه مدلیه و یا چه ماشینی داریم .تنها خواسته اش اینه که نیایم توی محیطی که جز سختی خاطره ای ازش نداره ....ممنونم که به حرفهام توجه می کنی و بهم راهنمایی میدی .
خانم یا اقای پیدا خوشحالم که بار گناهان مرا سبک تر می کنید .ظاهرا شما بیشتر از خود من در جریان مسایل ما هستید .خوشحال تر میشم اگه منو از نظرات سازنده تون محروم کنین .از انسان های پر از امواج منفی دور تر باشم در نعمتم مشکلات اقتصادی ایران رو من بوجود آوردم ولی شما می تونی درستش کنی .ظاهرا شما در هر زمینه ای صاحب عقیده و نفوذی پس بهتره زودتر دست به کار بشی .امثال شما حیفه وقتشون رو برای محیط ساده ای چون اینجا صرف کنن ...در مورد فربد هم لطفا نظر ندین .شما از این بچه هیچ شناختی ندارین ...فربد از تمام بچه های هم سن و سال خودش سالم تر و عاقل تره .خدا رو شکر که اگه بدترین مشکلات رو توی زندگیم داشتم خدا در عوض یه بچه خوب و سالم به من داد ..اون توی مدرسه اش نمونست ..هم از لحاظ درسی و هم از لحاظ اخلاقی الگو هست ...اینها حتما نتایج اون شوک هایی هست که شما می فرمایید!!!
حامد گرامی موضوع رو عوض می کنم چشششششششممممممممم
دوستان عزیزی که می خوان نظر بدن خواهشا دقت کنید که من این تاپیک رو برای شنیدن کمک ها و نظرات مفید برای تصمیم گیری بهتر باز کردم پس خواهشا لطف کنید نکات مفید رو بهم بگین .از تنش و گارد گرفتن بیزارم .نیاز به راهنمایی مفید دارم .لطفا در کمک به حل مشکلم باهام شریک بشین ..

بالهای صداقت عزیز اگه کمی دقت کنی متوجه میشی که خواست دختر تو و پسر من شبیه به هم هست ..فرض کن جدا شدی و دخترت بیاد پیشت و ازت بخواد اجازه بدی اون از کمک و حمایت پدرش برخوردار باشه ...تو چی جواب میدی ؟؟؟؟ میگی نه چون من از پدرت خوشم نمیاد و نمی خوام توی زندگیم باشه؟؟؟؟
خواست دخترت دقیقا همین بوده ..تو حاضر شدی از شهرت و خانوادت دور باشی چون دخترت خواسته به پدرش نزدیک باشه و از محبتش بهره مند باشه ..فربدم همینو می خواد .می خواد پدرش توی زندگیش نقش داشته باشه .می خواد توی زندگیش نظارت داشته باشه ...می خواد پدر خونیش کمکش کنه .
تو حاضر شدی بخاطر دخترت کوتاه بیایی چون آرامش دخترت برات اولویت بوده و هست ..چطور الان انتظار داری من به پسرم بگم اجازه نمیدم پدرت توی زندگیت باشه؟؟؟؟فکر کردی تا کی می تونم اینطوری نگرش دارم و تا کی بهش زور بگم؟؟؟
لطفا یه لحظه حتی یه لحظه خودتو به جای من بذار .احساسی فکر نکن .[color=#FF0000]
من و تو مادریم تو درک می کنی که من زندگی رو برای فربد می خوام..مگه اینکه از بچم بگذرم .که این در توانم نیست.